Bunu sana gönderir miyim, yoksa sadece burada kalır mı bilmiyorum. Ama içimde kalan şeyler sustukça daha ağır geliyor, o yüzden yazıyorum.
Ben en başından beri her şeyi kontrol edebildiğimi sandım. Konuşmalar, buluşmalar, hisler… sanki her şey doğru gidiyormuş gibi. Ama bazı şeyler insanın elinden kaçınca, fark etmiyorsun bile.
Seninle ilgili en büyük sorun belki de ne söylediğin değil, benim neye inandığım oldu. Çünkü ben birine alıştım ve sonra o alıştığım şeyin değiştiğini gördüm.
O park günü… o anı hâlâ hatırlıyorum. Şok oldum, evet. Ama asıl zor olan o an değil, sonrasında olanlardı. Çünkü insan en çok sonradan düşünür.
Ben sana kızgın mıyım bilmiyorum. Bazen evet, bazen hayır. Ama kesin olan bir şey var: ben o yaşananları kolay unutmadım.
Gurur dedin ya… belki de en çok o kazandı. Konuşmak istedim ama sustum. Sustukça da aramızdaki her şey daha da uzaklaştı.
Şunu bilmeni istiyorum: Ben de hiçbir şeyin tamamen kötü olmadığını düşünüyorum. Ama bazı şeyler doğru zamanda doğru şekilde söylenmeyince, geri dönüşü olmuyor.
Şimdi geriye baktığımda… ne seni tamamen suçlayabiliyorum, ne de kendimi tamamen haklı görebiliyorum. Sadece yarım kalmış bir şey gibi duruyor her şey.
Kendine iyi bak.
Belki bir gün, bu olanları hatırladığımızda içimiz daha az ağır olur.
— E