BÖLÜM 4
O fotoğraftaki yüz Defne'nin eski müdürüydü.
Cemal Bey — iki yıl önce işten ayrılmak zorunda kaldığı şirketin genel müdürü. Defne'nin imzasız bıraktığı istifa dilekçesinin arkasındaki isim.
Defne'nin ayakları kilitlendi.
"Her şey yolunda mı?"
Kaan'ın sesi yakından geldi. Döndüğünde adam kapı eşiğinde duruyor, endişeyle bakıyordu.
"O adam kim?" diye sordu Defne. Sesi düşüktü ama titrek değildi.
Kaan masaya baktı, sonra Defne'ye. "Bir müvekkil."
"Müvekkil mi?"
"Avukatım." Kaan kapıya yaslandı. "Neden sordunuz?"
Defne bir adım geri çekildi. Düşünmeliydi. Tesadüf müydü bu? İstanbul'da on beş milyon insan vardı. Ama aynı apartmanda, aynı katta
"Üzülmeyin," dedi Kaan. Sesi sakindi ama dikkatliydi. "Müvekkil bilgilerini paylaşmam. Ama sizi rahatsız eden bir şey varsa..."
"Hayır," dedi Defne hızla. "Hiçbir şey yok."
Yalan söylüyordu. İkisi de biliyordu.
…
O gece Defne'nin telefonu çaldı. Ekranda iki yıldır görmediği bir numara vardı: Cemal Arslan.