BÖLÜM 5
Defne açmadı.
Telefonu ters çevirdi, nefes aldı, saydı. Bir, iki, üç… Çalmaya devam etti. Dört, beş, altı…
Kesildi.
Hemen ardından mesaj geldi: "Görüşmemiz lazım. Önemli."
Her şey önemli. Her zaman önemli.
Defne mesajı sildi. Sonra sildiğine pişman oldu. Sonra pişmanlığına kızdı.
Sabah uyuyamadan kalktı. 5:48. Mutfağa gitti, su koydu, kaynamasını bekledi. Camdan dışarı baktı
4B'de ışık yanıyordu.
O da uyuyamamıştı.
Su ısındı ama Defne çay demlemedi. Bardağı bıraktı, ceketini giydi, anahtarları aldı. Ne yaptığını bilmeden merdivene çıktı.
Dördüncü katta durdu.
Kapıyı vurmak saçmaydı. Sabahın altısında komşunun kapısını çalmak saçmaydı. Ama içinde bir şey
Kapı açıldı. Kaan'dı.
İkisi de dondu.
"Siz de mi uyuyamadınız?" dedi Kaan.
"Ben " Defne başladı, bitiremedi. "Evet."
Kaan bir adım çekildi. Sessizce içeri davet etti. Defne içeri girdi.
İlk defa.
…
Masada hâlâ o dosya duruyordu. Ama bu sefer Defne'nin adının yazılı olduğu sayfalar açıktı.