🖤🤍
Kaos bazen bağırarak gelmez.
Sessizce başlar, sonra bir anda her şeyi yutar.
O gece öyleydi.
Merkeze döndüğümüzde saat kaçtı bilmiyordum. Zamanın bir anlamı kalmamıştı. Ekranlar açıktı, veriler akıyordu, herkes konuşuyordu ama kimse net bir şey söylemiyordu.
Ben doğrudan Emir’in yanına gittim.
“Kaydı tekrar aç,” dedim.
Emir hiç itiraz etmedi.
Video tekrar oynadı.
Adam.
Gölge.
Kolundaki işaret.
Dur dedim.
Ekran dondu.
“Yakınlaştır.”
Emir görüntüyü büyüttü.
Piksel piksel dağıldı ama o işaret…
yine de seçiliyordu.
Karan da yanıma geldi.
Bu sefer aramızda mesafe yoktu.
Ama bu yakınlık…
rahat değildi.
“Bu işaret,” dedi.
“Evet.”
“Bu sadece bir sembol değil.”
“Biliyorum.”
Eren yaklaştı.
“Biri açıklayacak mı?”
Ben gözlerimi ekrandan ayırmadım.
“Bu bir grup,” dedim.
“Ne grubu?”
“Resmî değil,” dedim. “Kayıt dışı.”
Eren kaşlarını çattı.
“Ne demek kayıt dışı?”
Karan konuştu.
“Yani var ama yok,” dedi.
Bu açıklama…
yeterince netti.
“Gizli ekip mi?” dedi Emir.
“Hayır,” dedim. “Gizli ekipler bile kayıtlıdır.”
“Bu… başka bir şey.”
Sessizlik.
“Peki ne yapıyorlar?” dedi Eren.
Cevap vermeden önce düşündüm.
“Temizlik,” dedim.
Bu kelime…
odaya yayıldı.
“Ne temizliği?” dedi Emir.
“İstenmeyenleri,” dedim.
Karan bana baktı.
“Ve bazen yanlış olanları,” dedi.
Bu cümle…
ikimizin de aynı şeyi düşündüğünü gösteriyordu.
Eren masaya sertçe vurdu.
“Yani diyorsunuz ki… biri devletin içinde kendi oyununu oynuyor?”
“Evet,” dedim.
“Ve biz o oyunun içindeyiz.”
Bu gerçek…
artık inkâr edilemezdi.
Tam o anda…
ışıklar titredi.
Herkes başını kaldırdı.
“Bu ne?” dedi biri.
Emir bilgisayara baktı.
“Bir şey sisteme giriyor.”
Kalbim hızlandı.
“Ne giriyor?” dedim.
“Bilmiyorum ama…” dedi, “bu bizim sistem değil.”
Ekranlar bir anda karardı.
Sonra…
yeni bir görüntü açıldı.
Bir dosya.
Başlık:
“DERİN”
Nefesim kesildi.
“Bu ne?” dedi Eren.
Ben cevap veremedim.
Çünkü ekranda…
ben vardım.
Fotoğraflar.
Kayıtlar.
Geçmişim.
Her şey.
“Bu mümkün değil,” dedi Emir.
Ama mümkündü.
Çünkü oluyordu.
“Bizi izliyorlar,” dedim.
“Hayır,” dedi Karan.
“Bizi yönetiyorlar.”
Bu cümle…
her şeyi değiştirdi.
Ekran kaydı devam etti.
Yeni bir sayfa açıldı.
Başlık:
“OPERASYON — HEDEF: DERİN”
O an…
her şey durdu.
“Bu bir şaka mı?” dedi biri.
Kimse gülmedi.
Çünkü bu şaka değildi.
Bu…
ilanıydı.
Karan bir adım öne çıktı.
“Bağlantıyı kes,” dedi Emir’e.
“Kesemiyorum!” dedi Emir. “Kontrol bizde değil!”
Eren bağırdı.
“Sunucuyu kapatın!”
Ama geç kalmıştık.
Ekranda son bir satır belirdi:
“SIRA SENDE.”
Ve sistem kapandı.
Karanlık.
Sessizlik.
Ama bu sessizlik…
farklıydı.
Bu…
sonrasıydı.
Kimse konuşmadı.
Ben ekrana baktım.
Ama artık boştu.
Sonra yavaşça şunu söyledim:
“Ben hedefim.”
Bu cümle…
artık tartışma değildi.
Gerçekti.
Karan bana baktı.
“Evet,” dedi.
Ve o an…
ilk kez…
gerçekten korktum.
🖤🤍
Selammmm asklarrrr
Yine veee yineeee diğer bölümde görüşürüzzz
Seviliyorsunuzzz
🖤🤍