Susup kalmıştım öylece ne yapacağımı bilemez halde korku dolu bekleyiş vardı içimde. Daha sonra ilerdeki ahşap masaya ilerledi ve oturdu. Ben yerde onu izlerken o beni yok sayıyordu. Neye bulaştığımı bilmiyordum ama birşey biliyordum . Sonsuz bir kadın sonunda boğulacağını ve yok sayılacağını. Ondan gözlerimi kaçırıp yere bakıyordum ki "konuşmaya başladı.
"Adın ne senin? Dedi bana sorusu karşısında afallasamda cevap verdim korku dolu sesle".
" Ben mehir diye cevapladım. Bana alaycı sesle konuştu."
"Mehir ha anlamını biliyor musun? Dedi bana sorusu karşısında afallasamda cevap verdim ".
"Evet biliyorum dedim. Ve cevapladım".
"Anlamı: Erkeğin kadına evlenirken verdiği menfaat hediye demek. Dedim ve sahte gülüşüyle konuştu"
"Menfaat ha, tam senlik. İsminin hakkını veriyorsun. Dedi ona bakarak konuştum."
"Nasıl yani dedim titrek sesimle. Konuştu tekrar ".
"Bahçemde bulunmanın sebebi kaybettiğin şey değil menfaatindi.
En başından beri çukura bakmak için orada olduğumu, işine burnunu sokacak olduğumu biliyordu. Korkuyla ürperdim.
Gözlerim çaresizce bir çıkış yolu arıyordu ama hiçbir açık bulamıyordum. Gerginlikten başım uğulduyor, dilim tutuluyordu. Öyle ki, onu konuşarak oyalamam gerektiğini unutmuştum.
Dev cüssesi ve korkunç yara iziyle bir canavarı andıran adam elindeki iğneyle bana doğru adımlıyordu.
Yerde sürünerek kendimi ondan uzaklaştırmaya çalıştım ama sırtım çoktan duvara dayanmıştı bile. Önümde çömelerek tek eliyle kollarımı kucağımda sabitledi. Üzerime binen ağırlığı o kadar baskındı ki çırpınamıyor, hareket edemiyordum.
Birden iğneyi omzuma sapladı, içindeki sıvı ardında yakıcı bir his bırakarak kanıma karıştı.
Acı bir çığlık attım, "Hayır!"
Hissettiğim acı o kadar keskindi ki gözlerim kararıyor, nefesim kesiliyordu.
Üzerimden çekildiğinde kaskatı kesilmiş güçsüz bedenim yere yığıldı.
...(Bir kaç saat sonra)
Uyandığımda her yerim çok ağrıyor vücudum sanki bir değilde binbir tane iğne saplanmış gibi sızlıyordu. Gözlerimi açmaya pek cesaret edemesemde nihayetinde açmıştım. Soğuk, ameliyathane gibi bir oda da sedyenin üzerine yatırılmıştım. Ellerim sedyenin hemen kenarına kelepçelenmiş hareket etmem engellenmişti. Kafamı çevirip odayı biraz incelediğimde bir kaç dolap gözüme çarpmıştı. Dolap kapaklarının cam olması içindekileri görmemi daha da kolaylaştırıyordu. Dolabın içinde çeşitli şiringalar, ilaçlar ve kavanozlar bulunuyordu. Kavanozların içerisinde yeşil bir sıvı bu sıvının içinde de cenin pozisyonunda olan küçük fetüsler vardı. Şu an tek isteğim beni o deneylerin üstünde kullanmamasıydı.
Ben dolabı incelerken kapı açılıp kapanma sesi geldi ve hızla kafamı o yöne çevirdim. Adamın gözlerindeki vahşi bakış resmen artık *seni elimden kimse kurtaramaz* der gibi bakıyordu. Evet. Beni artık kimse onun elinden kurtaramazdı. Adam bana doğru yaklaşıp "İncelediğin tüplerden birini sen doğursan işime gelir. Ama sağ çıkar mısın çıkamaz mısın bilemem." Hayır cidden bunu istemiyordum. Olmasını istemediğim ne varsa oluyordu.
Korkuyla atan kalbim tüm bedenimin sarsılmasını sağlıyordu. Bu adama onun tam olarak ne yaptığını sormama bile gerek yoktu. Zihnimin tam ortasında çığlık çığlığa koşan kişiler buradan sağ çıkmayacağımı bana söylüyordu.
Odanın içinde adımladı. Kirlenmiş ve kararmış bir metal tezgahın önünde durdu. Nemlenmiş gözlerim ile onu izlemeye devam ettim. İçeride ki yoğun metal ve ilaç kokusu başımın dönmesine midemin daha fazla bulunmasını sağlıyordu. "Bu bebekler kime ait?"
Sesim titrek çıkmıştı. Ondan ne kadar korktuğumu şimdi daha iyi anlıyordum. Başını çevirdi ve omzunun üzerinden fetüslere kaçamak bir bakış attı.
"Gördüğün çukurun içinde ki cesetlere ait," dedi. Sesi sanki bunun çok normal olduğunu dile getiriyordu.
Yutkundum. Bu gelişimi tamamlanmamış bebekler, hamile kadınlara mi aitti. Yoksa onları başka deney sonucu mu elde etmişti.
Yeşil sıvının içinde ki et parçaları insan bedeninin aksine kimisi yarım kimisi ise şekilsiz bedenlere sahipti. Tam bir insan bebeği bile denilemezdi.
Adam elinde ki tüpü havaya kaldırdı ve içinde ki sıvıyı sallayarak karıştırdı. "Bana ne yapacaksın?" Her an ağlayacak gibiydim.
"Hım..." dedi ağız dolusu. "Sana tam olarak ne yapacağım?" Ona sorduğum soruyu bana yönetti. Sanki bunu cevabını benden bekliyor gibiydi.
"Yalnızca bir kaç küçük deney..." Arkasını döndü ve bana baktı. Kirli sakalları yüzünü kaplamıştı. Dağınık kumral saçları alnının üstünde duruyordu. Bir anda ellerini birbirine çarptı. "Burada beraber çok eğleneceğiz, Mehir..." Yüzünde mutlulukla dolu tebessüm vardı. Onun aksine çoktan gözlerimden akan yaşlar kulaklarıma sızmaya başlamıştı bile.
"Lütfen beni bırakın," diye yalvardım. "Lütfen..."
Adamın gözlerindeki soğukluk değişmedi. Sadece küçük bir tebessümle dudaklarının kenarına kıvrılmıştı. Gözlerinde hiç vicdan ya da merhamet yoktu. Kollarım bağlı olduğu için hareket edemiyordum, fakat tüm vücudum titriyordu. İçimdeki çaresizlik, odanın içindeki soğuk havayla birleşerek bedenimi iyice donduruyordu.
Adam tezgahın üzerinden başka bir şişe aldı, bu sefer içinde mavi bir sıvı vardı. Şişeyi dikkatlice inceledi, sonra bana doğru yaklaştı. "Bu sıvı, seni diğerlerinden ayıracak Mehir," dedi. "Bu deney, seni farklı kılacak."
Emeği geçenler: @seyma_sengul @edizcagrian8kasim @gandalf @irem_yzr23
Merhaba, biz Çizgi Yazarlarıyız! Çizgi'de "kitabını duyurmaya çalışan ve destek arayan yazarlara" yardımcı olmak amacıyla kurulan discord sunucumuzda yazarlarımız, hikayeyi devam ettir etkinliği ile bu kurgunun temellerini attılar. Kitabı beğendiyseniz yazarları kendi hesaplarını takip ederek de destekleyebilirsiniz...
Sunucumuz yazarlara kitaplarını tanıtma, oy, yorum, eleştiri gibi desteklerin yanı sıra diğer yazarlarla arkadaşça sohbetler edebilecekleri bir ortam sunuyor. Yazarlara, kitap yazarken yardım istedikleri konularda el uzatacak olan kişiler bulabilecekleri, oyunlar ve etkinliklerle zaman geçirebilecekleri, saygılı ve huzurlu bir ortam vadediyoruz!
Eğer siz de ismini duyurmak isteyen keşfedilmemiş bir yazarsanız, topluluğumuza katılarak destek alabilirsiniz.
Aramıza katılmak isterseniz lütfen bize dönüş yapın...
