Aras'ın sesi kapının arkasından geldiğinde biraz olsun rahatlamıştım ama kapı açıldığı anda yaşadığım rahatlama bambaşkaydı. Soyunma odasından çıkıp koridora adım attığımda birkaç saniye boyunca sadece nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Az önce içerideyken bana sonsuzmuş gibi gelen o birkaç dakika, şimdi düşününce o kadar da uzun değildi. Ama benim için yeterince uzundu.
Aras kapının yanında durmuş, beni izliyordu. Normalde olsa kesinlikle bir laf sokardı. Muhtemelen “Korktun mu?” gibi sinir bozucu bir şey söylerdi. Fakat bu kez yüzünde o alıştığım alaycı ifade yoktu.
“İyi misin?” diye sordu.
Başımı salladım.
“İyiyim.”
Bunu söylerken sesimin hâlâ biraz titrediğini fark ettim. Belli etmemeye çalışsam da Aras anlamıştı.
“Emin misin?”
“Evet.”
Birkaç saniye daha bana baktıktan sonra gözleri üzerimdeki havluya kaydı. Sonra boş soyunma odasına baktı.
“Kıyafetlerin nerede?”
“Bilmiyorum. Duştan çıktığımda yoktu.”
“Çantanda?”
“Yok.”
Aras çantasını yere bıraktı ve fermuarını açtı. İçini karıştırırken ne yaptığını anlamaya çalışıyordum.
“Ne arıyorsun?”
“Yedek kıyafet.”
Bir süre sonra çantasından siyah bir tişört ve eşofman çıkardı. Bana uzattı.
“Bunları giy.”
Kıyafetlere baktım, sonra Aras'a.
“Bunlar senin.”
“Farkındayım.”
“Ben senin kıyafetlerini giyemem.”
Aras kaşını kaldırdı.
“Şu an başka kıyafetin var mı?”
Cevap veremedim.
Haklıydı.
Bu durumdan nefret ediyordum. Özellikle de yardımına ihtiyaç duyduğum kişinin Aras olmasından.
Bugün neden başıma gelen her şey bu çocukla bağlantılı?
Kıyafetleri elime aldım.
“Tamam. Teşekkür ederim.”
Aras başını salladı.
“Rica ederim.”
Soyunma odasına girip kapıyı arkamdan kapattım. Üstümü değiştirirken bir yandan da olanları düşünüyordum. Birkaç dakika önce içeride panik içinde kapının açılmasını bekliyordum. Şimdi ise Aras'ın verdiği kıyafetleri giyiyordum.
Hayatımın neden böyle bir senaryoya dönüştüğünü gerçekten anlamıyordum.
Üstümü değiştirdikten sonra aynanın karşısına geçtim. Siyah tişört üzerimde biraz bol duruyordu. Eşofman da aynı şekilde üzerime tam oturmamıştı ama en azından artık havluyla koridorda dolaşmak zorunda değildim.
Kapıyı açıp dışarı çıktım.
Aras beni görünce başıyla kıyafetleri işaret etti.
“Oldu mu?”
“Oldu.”
“İyi.”
Bir an ikimiz de sustuk.
Sonra aklıma kıyafetlerim geldi.
“Aras…”
“Hı?”
“Bunu kimin yaptığını bulmamız lazım.”
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
“Evet.”
“Çünkü ben kıyafetlerimi oraya koyduğuma eminim.”
“Ben de öyle düşündüm.”
Bana doğru birkaç adım attı.
“Kapıyı da biri kilitlemiş.”
Başımı salladım.
İçimde yeniden o huzursuzluk oluştu.
“Buse olabilir mi?”
Bu ismi söylerken bile emin değildim.
Aras bir süre düşündü.
“Bilmiyorum.”
“Bugün bana karşı garip davranıyordu.”
“Bugün herkes garip davranıyordu.”
“Sen de dahil.”
Aras hafifçe güldü.
“Ben her gün garibim.”
İstemeden gülümsedim ama hemen yüzümü toparladım.
“Komik değilsin.”
“Biraz komiğim.”
“Değilsin.”
“Tamam.”
Yürümeye başladık. Koridorlar neredeyse tamamen boşalmıştı. Okulun çıkış saatinden sonra bina her zamanki kalabalığından uzaklaşmış, garip bir sessizliğe bürünmüştü.
Ben ise hâlâ olanları düşünüyordum.
Biri kıyafetlerimi saklamıştı.
Biri beni içeride bırakmıştı.
Ve kimse hiçbir şey görmemişti.
İçimdeki huzursuzluk gittikçe büyüyordu.
Aras yanımda yürürken bir anda bana baktı.
“Bu arada…”
“Ne?”
“Yarın kıyafetlerimi geri verirsin.”
Başımı ona çevirdim.
“Merak etme, yıkayıp veririm.”
“Yıkamana gerek yok.”
“Yıkarım.”
“Tamam.”
Bir süre sessiz yürüdük.
Sonra aklıma başka bir şey geldi.
“Aras?”
“Efendim?”
“Bugün beni bulduğun için…”
Cümlemin devamını getirmekte zorlandım. Teşekkür etmek bana nedense zor geliyordu.
Aras bekledi.
“Teşekkür ederim.”
Bu kez gülümsemedi.
“Sorun değil.”
Sonra önüne döndü.
Ben de sessizce yürümeye devam ettim.
Bugün Aras'a karşı hissettiğim öfkenin yanında başka bir şey daha vardı artık.
Güven.
Ve bu, beni bütün gün sinirlendiren o çocuktan bekleyeceğim son şeydi.