Bölüm 7

Sabah kalktığımda çok geç kalkmıştım. Saat 4'tü. Başım hala zonkluyordu, elimi yüzümü yıkadım ve saçımı makyajımı yapıp giyindim, hemen çıktım. Bir şarki açtım. 𝘏𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘤𝘦 𝘶𝘺𝘬𝘶𝘺𝘢 𝘥𝘢𝘭𝘮𝘢𝘥𝘢𝘯 𝘰̈𝘯𝘤𝘦 𝘬𝘰𝘭𝘭𝘢𝘳ı𝘮𝘥𝘢 𝘴𝘦𝘯, 𝘋𝘦𝘭𝘪 𝘣𝘪𝘳𝘪 𝘨𝘪𝘣𝘪 𝘺𝘰𝘭𝘢𝘳ı𝘯𝘥𝘢 𝘣𝘦𝘯 𝘚𝘢𝘯𝘢 𝘨𝘦𝘳𝘪 𝘨𝘦𝘭𝘪𝘱 𝘥𝘰̈𝘯𝘮𝘦𝘬 𝘪𝘴𝘵𝘦𝘮𝘦𝘮 𝘕𝘦𝘳𝘦𝘭𝘦𝘳𝘦 𝘨𝘪𝘵𝘴𝘦𝘮𝘭𝘪𝘬 𝘥𝘶𝘳𝘢𝘮𝘢𝘮 𝘺𝘦𝘳𝘪𝘮𝘥𝘦 𝘒𝘢𝘭𝘣𝘪𝘮 𝘴𝘦𝘯𝘪𝘯𝘭𝘦 𝘠𝘪𝘯𝘦 𝘣𝘪𝘭𝘦 𝘣𝘪𝘭𝘦 𝘢𝘴̧𝘬ı𝘯 𝘱𝘦𝘴̧𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘈𝘮𝘢 𝘚𝘦𝘷𝘦 𝘴𝘦𝘷𝘦 𝘴𝘦𝘳𝘴𝘦𝘳𝘪 𝘰𝘭𝘥𝘶𝘮.. Şarkı eşiliğinde yolu bitirdim, hastaneye girdim ve esneye esneye kata çıktım. Kapıyı çalıp girdiğimde sadece Savaş abi vardı, ayağa kalktı. "Ooo geldi" Güldüm ve ona baktım. Abi hissi vardı, ister istemez kendini yakın hissediyorsun ona karşı. Koltuğa oturdum, Savaş abi çıktı odadan. O sırada Kerem'e baktım, o zaten beni izliyordu. "Geç uyandım, gelemedim" Dedim gözlerine bakarak. Öyle aşık, sevgiyle ve şefkatle bakıyorduki.. "Bişey olmaz güzelim, geç uyudun dimi? " Gözlerimi kaçırdım. Evet geç uyumuştum. "Gel.. " Örtüyü kaldırdığında ona baktım şokla. "Birisi gelir, bide yaran var Kerem olmaz! " Güldü ve bana baktı. Bu gülmesin, gülünce çok yakışıklı oluyorr "Gel yavrum, gel güzel gözlüm. Beni kaldırma şimdi ayağa bak bende uyuyamadım hadi" İkiletmeden hemen yanına uzandım, ellerimi saçlarına geçirdim ve biraz oynadım. Tebessümle beni izliyordu. Bir eli belimde diğeri karnının üstündeydi, yaklaştı ve burnuma bir öpücük bıraktı. Kalbim o an yerinden çıkacak gibi oldu, duymaması için dua ettim. Gözlerimi kapatıp kendimi sevdiğimin kollarına bıraktım... ....... ....... ....... ...... ...... ...... ...... (Kerem'in gözünden) Yanımda Uyuyan güzeller güzelime baktım, o kadar yorgun görünüyordu ki... İstemeden bende yormuştum, sevdiğim kız gittikçe eriyordu ve ben birşey yapamıyordum. Bundan büyük bir çaresizlik varmıdır? Saçlarını okşadım, yüzünü, öptüm güzelce gözlerimi kapattığım sırada içeri biri girdi. "Kerem, hadi çıkıyoruz" Göğsümde yatan Mira'ya baktım, uyandırmak istemiyordum zaten daha yeni dalmıştı. Savaş bunu fark etmiş gibi geldi ve yavaşça Mira'yı kucağına aldı. Biraz kıpırdansada uyanmadı şükür. Benide hemşire gelip serumlarımı çıkardıktan sonra kaldırdılar. Mira'yı Rüzgar alıp arabaya gitti. Kalkıp bende Yaman Ve Arasın yardımıyla indim aşağı. Arabaya bindim ve gözlerimi kapadım, kendimi uykuya bıraktım. ..................... 𝘔𝘪𝘳𝘢'𝘺ı𝘯 𝘨𝘰̈𝘻𝘶̈𝘯𝘥𝘦𝘯 Gözlerimi arabada açtığımda ilk idrak edemedim. Rüzgara baktığımda arabayı sürüyordu, metede yanımda saçımda eli ile uyuya kalmıştı. Hemen kalktım ve etrafa baktım. Kerem yoktu, en son hatırladığım onun güğsünde uyuya kaldığımdı. "Günaydın Uyuyan güzel " Göz devirdim ve ona baktım. "Sanada günaydın" Güldüğünde ona baktım. "Neye gülüyorsun ula? " Kıkırdadı tekrar, bir süre Karadeniz'de yaşamıştım bu yüzden arada oraya dönebiliyordum. Eve geldiğimizde arabadan indim ve hızla eve girdim, koltukta uyuyan Kerem'e baktım. Yanına gittim ve yüzüne baktım. Yıllar sonra, tekrar.. ............. (3 ay sonra) Şuan yorgun argın işten geliyordum, bu üç ay boyunca Kerem iyileşmişti. Hatta göreve gitmişti. Yolda yürürken telefon çaldı, Kerem arıyordu. Açtım ve Kulağıma yasladım. "Efendim, " Sesim çok kısık ve yorgun çıkıyordu.. "Mira? Nerdesin sen? " Bir kaldırıma oturdum başımın ağrısı artınca. "Eve gidiyorum neden? " Sokakta bir tek ben vardım. Acilen eve gitmem gerekiyordu. "Konum at geleyim alayım seni hadi güzelim çabuk" Neden bu kadar acele ediyordu anlamamıştım? "Peki... " Konum attım. Bir yarım saat sonra Kerem geldiğinde gülerek ona baktım ve kollarımı iki yana açtım. Başını yana eğip bana baktı. "Ölürüm kızım sana.. " Kaşlarımı çattım ama yarın ona kızacaktım, yaklaşıp bir kolunu belime, bir kolunuda ayağıma koydu ve kucağına aldı. Başımı boynuna koydum Eve geldiğimizde Sena ablam zaten oradaydı, hemen odaya girdim, Kerem aşağıdaydı. Üzerimi değiştirdim, duşumu aldım ve aşağı indim. O sırada aşağısı sessizdi, kimseden çıt çıkmıyordu. Telefona bir bildirim geldiğinde açtım ve baktım. Boğazımı sanki biri sıkıyordı, nefes alamadım. 𝘽. 𝙉= Ailene bay bay de Kalbime bir ağrı girdiğinde durdum ve kalbimi tuttum. Rüzgar karşıdam gelirken bana baktı. "Mira? Neyin var? " Bunu duymasıyla Kerem hemen ayağa kalkıp yanıma geldi, derin derin nefes almaya çalıştıkça dahada beter oluyordu. Birşey olmuştu. Kalp ağrım geçtiğinde Kerem korkuyla bana bakıyordu, panik olmuştu ve birşey yapamamıştı. Hemen telefonu elime aldım ve Mete'yi aradım, açmadı. Tekrar arasığımda açtı. "Nerdesin sen! " Dediğimde ses gelmedi, korktum. Onları kaybetmekten çok korktum. "Abla.. Annem.. " Nefesim kesildi sanki, duymaktan korktuğum şeyi söylecek diye çok korktum. "Ne oldu anneme!? " Kalbim güm güm atıyordu. "Annem yok.." Telefonu düşündüğümde bir kaç saniye idrak edemedim. "Bana bak! " Birileri bağırıtordu ancak ben duymuyordum, kulaklarımda sadece kalbimin atış sesi vardı. Bir kaç saniye sonra kendime geldiğimde ağladım, merdivene oturdum ve ağladım. Annem çok korkmuştur, halada korkuyordur belkide. Birisi kollarına aldı beni ancak ben sadece bağıra bağıra ağlıyordum. Annem kalp hastasıydı. En ufak bir şey bile ona zararlıydı, keşke yanında kalsaydım.. "Ne oldu? Güzelim benim ne oldu? " Kerem'e baktım, zorlukla. "Annem yo-yokmuş Kerem! Almışlar annemi" Hıçkırık kaçtı ağzımdan. "A-annem korkmuştur Kerem! " Göğsüne vurdum "Annem korkmuştur" Gözlerine baktım, yani sanırım. "Korkmuştur dimi? " Reddetti ve gülmeye çalıştı. "Şştt, bulacağım anneni. Sadece gel kollarıma kapat gözünü açtığında annen yanında olacak, Tamammı güzelim? " Ona güvendim, kalbim deli gibi çarpıyordu. Aklım baika, kalbim baika söylüyordu. Gözlerimi kapattım, sonsuzluğa kapatmayı diledim ancak olmadı. ............ Gözlerimi açtığımda yanımda Rüzgar vardı. Gözlerine baktım. "İyimisin Güzelim? " Tekrar ağlama hissi geldi, öylede oldu. Sıkı sıkı sarıldım ona, sıkı sıkı hemde. Biraz daha rüzgarla dertleştikten sonra Kerem'in yanına gitme kararı aldı. Rüzgar gittiğinde darin bir nefes alıp ayağa kalkmam lazım telefonuma bildirim gelmesi bir oldu 𝘽. 𝙉= 𝙆𝙤𝙣𝙪𝙢 𝘽. 𝙉 = Annen bende, buraya gel. Anneni al. Kaşlarımı çattım, ayağa kalkıp hazırlandım ancak Kerem'i aramam gerektiğini düşündüm. Kerem'i aradım ancak açmadı, bende mesaj attım. 𝙎= Kerem bana bir mesaj geldi, konum atmışlar annem oradaymış ben bakmaya gideceğim. Seni aradım açmadın bende kendim bakacağım. Konumu keremede attım ve evden çıktım. Oraya vardığımda bir inşaat vardı. Dikkatlice içeri girdiğimde kimseye görünmedim. O sırada araba sesi geldi ancak umursamadım. Kerem gelmişti İçeri girdiğimde etrafa baktım, yıkık dökük bir yerdi terk edilmişti. Adım sesleri dıydum, arkamdaydı. Arkamı dönmemle put kesilmem bir oldu, kalbim ağzımda attı. Hayalmi gerçekmi sorgulamak istedim bir şekilde ama olmadı. "Baba.. " ........................................................... Öhm bomba yerde bitirmiş olabilirim sorry Yeni bölümde babayyy