Tuğba olabildiğince nazik bir şekilde benimle konuşmaya başladı. "Merhaba, ben Tuğba ve istersen arkadaş olabiliriz." Tuhaftı. Aşırı tuhaftı durduk yere birinin benimle arkadaş olmak istemesine imkan yoktu. Büyük ihtimalle zaten istediği tek şey ödevlerini taptırmaktı zaten, fakat başka birşeyler olduğunu seziyordum içten içe iyi şeyler değildi ama ne olduğunu bilmiyordum. Bu kızı teneffüslerde arkadaşlarıyla konuşurken de görmüştüm hatta arkadaşları şuan dik dik bize bakıyor, arada ise kıkırdıyorlardı ve bu kız normalde arkadaşı olsun olmasın kimseyle bu kadar kasıntı, bu kadar yapmacık bir kibarlıkla konuşmazdı. En azından bildiğim kadarıyla. Şimdiyese bana karşı olan bu özel tavrı şüphelenmeme sebep olmuştu.
.
.
.
Son teneffüste Tuğba yanıma gelip okul çıkışı arkadaşlarıyla birşeyler yapacağını söylediğinde benide davet edeceği aklımın ucundan dahi geçmezdi. Şaşkın bir şekilde ona bakarken o, zoraki bir gülümseme ile "Peki o halde çıkışta anneni arar kabul ederse gelirsin." demiş ve gitmişti. Annemden izin alacaktım ve büyük ihtimalle izin vermeyecekti ama bunu o nereden biliyordu? İçimdeki şüphe iyice artarken zilin çaldığını ancak hoca sınıfa girince fark edebilmiştim.
Ders türkçeydi 2. yazılılar bitmiş okulun kapanmasına az kalmıştı bu yüzden hoca konu işlemek yerine kompozisyon yazdıracaktı. Hoca konuyu söylediğinde düşüncelerimi bir kenara bırakıp yazıma odaklandım. Uzun süredir böyle şeyler yaptığım için yaşıtlarımdan daha iyi yazıyordum genelde. Hoca konuyu verince hızlıca birşeyler yazmaya başladım. Kağıdıma odaklanmışken yanımda bir haraketlilik hissedip yan tarfa döndüğümde tuğba o sahte gülümsemesiyle konuşmaya başladı " bu derslik yanına gelebilir miyim?" demişti. Cidden bu iş yavaş yavaş çığırından çıkıyordu. Tamam okul yaşamım boyunca arkadaş istemiştim ama bu iyi niyetli bir teklif değildi. Sonunda yine canım yanacaktı ama neden... Bir insan neden durduk yere birinin canını yakmak isterdi ki...
