Bölüm 9

25/05/2018 Bugün abimin gidişi üzerinden bir hafta geçmişti.Abimin uzun süre boyunca işiyle ilgili bir nedenden dolayı yanımızdan ayrılacağını söylemişlerdi sadece.Daha sonrasında abimle vedalaşıp, ayrılmıştık.Ne kadar her gün görüntülü veya sesli konuşacağımızı söylesede bugüne kadar sadece iki kez konuşmuştuk.Gerj kalan günlerde konuşmama sebebimiz ise yine işiymiş. Abimin bana haksızlık yaptığını düşünüyordum.Ben yanlız bir kızdım ve bana şu bir hafta öncesine kadar hep o arkadaş olmuştu.Üzgün olduğumda bana moral vermişti.Derslerim kötü olduğunda o yardım etmişti.Düştüğümde o kaldırmıştı.Fakat şimdi her şeyi bırakıp gidiyordu.Gerçekten bu haksızlık ve ayrıca bencillikti.İşi gerçekten benden önemli miydi?Madem illa işini yapacak neden uzağa gidiyor?Neden beni burada bir başıma bırakıyor?Kimse onu bu işe zorlamamıştıki.Sadece daha iyi bir iş yeri için seni her şeyi bilen birini öylece bırakıp gitmek aptalcaydı. Evdekilere üzüntümü göstermemek adına dışarı çıkmış,sokakta öylece dolaşıyordum.Yanımdan geçen bazı abi kardeş ikililerine imrenerek bakıyordum.Şuan gitmeseydi burada tek başıma kendimi gizlemek için dolaşmak yerine onunla zaman geçirmek için dolaşıyor olabilirdik.Fakat ne acı ki beni bırakıp gitmişti.Yanından geçmek üzere olduğum bir banka yaklaşıp oturduğumda yere boş boş bakıyordum.Beni bırakmasada olurdu diye düşünüyordum.Veya gittiysede dediğini yapıp her gün görüntülü konuşmamızı.Gözlerim tekrar dolduğunda artık sinirlenmeye başlamıştım.Beni ağlatmaya hakkı yoktu.Beni öylece bırakıp gittiyse bu bencillikti ve ben buna ağlayamazdım.Kendi aptallığına benim ağlamam saçma olurdu.Mantıklı düşünürsek böyleydi çünkü duygusal tarafından baktığımızda asla mantık devreye girmezdi.Bu bir insanın sigarayı içmesi ve bırakması gerektiğini bilsede sevdiği için bırakmaması veya bırakamaması gibi bir şeydi.Kısaca duygusal tarafından bakmak,artık benim için bir saçmalıktı. Ben böyle düşüncelere dalmışken yanıma birinin oturduğunu gördüm.Birkaç saniye ona baktığımda onu tanımamıştım.Tanıdık biri olmadığı için beni görmesi çokda önemli değildi.Tekrar önüme dönüp boş boş bakmaya devam ettiğim sırada kız telefonunu çıkarıp bir şeyler yapmaya başlamıştı.Daha sonra telefonunu kapatıp ayağa kalktı ve uzaklaştı.Biraz garipsemiştim ama bir zararı olmayacağını düşünüp tekrar önüme döndüğümde artık o kadar üzgün hissetmiyordum.O yüzden oturduğum banktan kalktım ve tam geldiğim yöne doğru geri gideceğim sırada bankta bir not olduğunu gördüm.Ben yanımda bir şey getirmemiştim.Yanımda bir tek telefonum vardı o da annem ve babam arayıpda beni merak etmesin diyeydi.Notu elime alıp etrafına bakmaya başladım.Kağıdın tersinde bir şeyler yazıyordu.'Kimse için üzülmeye değmez ismini bilmediğim kız:)Bu her kim olursa olsun senden önemli değil.Emin ol,böylesi daha iyi.'notu okuduğumda yüzümde buruk bir tebessüm oluşmuştu.Bakışlarımı alt tarafa çevirdiğimde bir hesabın yazılı olduğunu gördüm.Buda neydi?Ona yazmam mi gerekiyordu? Anlayamamıştım ama altta birkaç cümle daha gördüğümde okumaya devam ettim' Bu benim hesabım .Yardıma ihtiyacın olduğu zaman veya istediğin zaman yazabilirsin:)İyi günler'okuduğum not aslında iyi hissettirmişti fakat garip hissetmiştim.Ne kadar güvenebilirdimki?Belkide yazmalıydım ama emin değildim.Notu montumun cebine sıkıştırıp tekrar önüme döndüğümde eve doğru geri dönmeye başladım... Odama girdiğimde montumu asmadan önce cebimden aldığım notla birlikte yatağıma oturdum.Gelene kadar yazsam mi yazmasam mı diye düşünmüştüm ve en son bir karar varmayı başarmıştım.Hala bir şüphe içinde olsamda kararımın kötü olduğunu düşünmüyordum.Telefonumu çıkarıp bende zaten yüklü olan uygulamadan ismini arattm.Ardından hesabına girip yazmaya başladım. Selam. Yazıp yolladığımda birkaç saniye sonra sanki benim yazmamı bekliyormuş gibi cevap geldi. Selam,banktaki kızla mı konuşmaktayım? Evet:)Ta kendisiyim.İsmim Defne,Defne Akay. Güzel isim.Ben de Yelda, tanıştığımıza memnun oldum:)Fakat sana bir süre daha banktaki kız diye hitap edeceğim sanırım. Pekala,sorun değil.Ayrıca bende memnun oldum,Yelda;)