Biliyorum Giden Gelmez...
Liseye gidiyordum. 10. sınıf öğrencisiydim. Artık daha fazla teyzeme yük olmak istemiyordum. O çok yoruluyordu. Ben bunu görüyordum. Bir sabah aldım valizimi, herkes uyuyorken çıktım evden sessizce... Bir not bırakmıştım. Notta şöyle yazıyordu:
"Teyzem, hakkını helal et. Ben daha fazla yük olmak istemiyorum sana. 7 sene boyunca baktın bana. Ben artık büyüdüm. Kendi başımın çaresine bakmam gerek. Senin hakkını ödeyemem. Beni çocuklarından ayırmadın. Ama ben annemi çok özledim teyze. Belki onunla yaşadığımız eve gidersem özlemi diner biraz. Herşey için çok teşekkür ederim teyze. Allah'a emanet olun. Hep mutlu olun. Sizi seviyorum." Tabii teyzemin oturup kabullenmesi beklemiyordum. Saat sabahın 10' uydu. Teyzem arıyordu. Sanırım notu okumuştu. Derin bir nefes alıp açtım telefonu.
- Nerdesin sen?
- Otobüsteyim.
- Ne bu şimdi?
- ...
- Bekle orada gelip alacağım seni.
- Yoldayım ben. Varmak üzereyim Antep'e.
- Konum at gelip seni oradan alacağım.
- Teyze...
- Evet, söyle ne oldu iyi misin?
- Teyze gelme.
- Ne?
- İstemiyorum teyze, ben sana daha fazla yük olmak istemiyorum. Ben annemi çok özledim. Onun kokusunu çok özledim. Mezarını bile çok özledim. İster gel ister gelme teyze. Benim kararım kesin tek başıma yaşayacağım artık. Yoruldum teyze, çok yoruldum. Seni de çok yordum. Ve artık başımın çaresine bakabilirim.
- Ben yorulmadım teyzecim. Sen beni yormadın. Sen, sen benim yavrumsun.
- ...
- Tamam seni 3 gün yalnız bırakıcam. Ama sadece 3 gün. Eğer kendine bakamadığını düşünürsem seni tekrar yanıma alırım haberin olsun.
- Tamam. Herşey için teşekkür ederim teyze.
- Kendine dikkat et. Gece yatarken kapıyı kilitle. Seni özleyeceğim...
- Bende...
Telefonu kapattım. Varmama yarım saat kalmıştı. Şimdiden özlemiştim onları. Ama annemi de çok özledim. Gidiyorum. Annemin yanına gidiyorum. Biliyorum giden gelmez ama ben onunla yaşadığım evi bile çok özledim. Kavuşmama az kaldı. Bekle beni anne. Ben geliyorum...