Annem Artık Yok...
9 yaşındaydım... Annemi o soğuk toprağın altında bıraktığımda 9 yaşındaydım. Ben o gece hem annemi hem arkadaşımı hem sırdaşımı kaybettim. Ben o gece diğer yarımı kaybettim. Kendimi kaybettim. Babam yoktu , annem yoktu... Ben tek başıma bu koca dünyada ne yapacaktım? Babamı ben daha doğmadan vermişlerdi toprağa. Ben babamı hiç görmedim. Babasız büyümek nasıl bir duygu ben bunu daha doğmamış bir bebekken tattım. Hayata 1-0 yenik başladım. Annemi koydum mezarına sonra teyzemlerle eve gittim. O ev artık eskisi gibi değildi. Karanlıktı, soğuktu... O evde artık annem yoktu. Annemin odası onun gibi kokmuyordu. O kokusunu da alıp gitmişti. Beni tek başıma bırakmıştı. Artık okuldan geldikten sonra onun yaptığı yemekleri yiyemeyecektim. Kim bana yemek yapacaktı? Korktuğumda kimi uykusundan uyandırıp, ona sarılıp, onunla uyuyacaktım? Ben ne yapacaktım? Annesiz... Ne yapacaktım? Ev kalabalıktı. Teyzemler, dayımlar hepsi burdaydı ama hiç ses yoktu. Herkes susuyordu. O gece öyle geçti. Ertesi gün... Ertesi gün benim sorduğum soruları şimdi onlar soruyordu. "Kim bakacak bu çocuğa?" Kim bakacaktı? İçlerinden sadece biri okumuştu. Hemşireydi. İki çocuğu vardı, ailenin en küçüğüydü. O aldı beni. Ablamdan kalan son değerli şeyim sensin dedi bana. Okuldan geldikten sonra o bana yemek yapacaktı. Ben hergün onun yanına gidiyordum. Annemin yanına. Onunla konuşuyordum. Ama o bana cevap vermiyordu. İki hafta geçti. Biz Ankara' ya taşındık. Teyzemin evine. Günler, haftalar, aylar geçti. Ben okula başlamıştım. Her gün okuldan geldikten sonra teyzem hazırlıyordu yemek... O baktı bana. O taradı saçımı. O ütüledi kıyafetlerimi, o gezdirdi beni, o aldı bana yeni ayakkabı, yeni çanta... Ben yük oldum ona. Dedim ya hemşireydi, iki çocuğu vardı. Zaten meşguldü. Ama bana hiçbir zaman hissettirmedi. Yorgun olduğunu söylemedi. Beni çocuklarından ayırmadı. Ama ben yük olmuştum onlara. Ya da ben öyle hissediyordum. Annem her zaman kimseye yük olmamak için çalışıp durduğunu söylerdi. Ben onu anlamazdım. Şimdi daha iyi anlıyorum ne demek istediğini... Yıllar geçti. Ben artık 16 yaşıma girdim. 7 sene geçmişti. Annesiz 7 sene... Ama ben onu hiç unutamadım. Ben onu çok özlemiştim. Ben annemi çok özlemiştim.
