Kafenin kapısı yavaşça açıldı.
İçeri giren genç kadın etrafına baktı ve gözleri Aras'ın üzerinde durdu.
"Aras..."
Aras olduğu yerde donup kaldı.
"Zeynep... Sen..."
Defne şaşkınlıkla ikisine baktı. Aralarındaki sessizlik, söylenmemiş onlarca cümleyi taşıyordu.
Zeynep masaya yaklaştı.
"Sana ulaşmaya çalıştım ama telefonunu değiştirmişsin."
Aras derin bir nefes aldı.
"Neden geldin?"
Zeynep'in gözleri doldu.
"Çünkü artık gerçekleri saklamanın kimseye faydası yok."
Defne ayağa kalktı.
"Sanırım sizi yalnız bırakmalıyım."
Aras hemen arkasından seslendi.
"Hayır, Defne. Gitmeni istemiyorum. Çünkü konuşulacak şey seni de ilgilendiriyor."
Defne'nin kalbi hızla çarpmaya başladı.
"Beni mi?"
Zeynep çantasından eski bir zarf çıkardı ve masanın üzerine bıraktı.
"Bu mektup iki yıldır sende olmalıydı."
Aras titreyen elleriyle zarfı aldı.
Zarfın üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
"Gerçeği öğrendiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."
Aras yavaşça zarfı açarken Defne nefesini tuttu.
Mektubun ilk satırını okuduğu anda yüzü bembeyaz kesildi.
