Ertesi gün gökyüzü gri bulutlarla kaplıydı. Defne, Aras'ın mesajında yazdığı kafeye doğru yürürken kalbi her adımda biraz daha hızlanıyordu.
Aras çoktan gelmişti. Masanın üzerinde iki fincan kahve vardı ama ikisi de dokunulmamıştı.
"Beklettiğim için özür dilerim," dedi Defne.
Aras başını salladı.
"Önemli değil. Bugün sana her şeyi anlatacağım."
Kısa bir sessizlik oldu.
"İki yıl önce çalıştığım şirkette büyük bir kaza yaşandı. O gün verdiğim bir karar yüzünden kendimi uzun süre suçladım. Kimse beni suçlamadı ama ben kendimi affedemedim."
Defne dikkatle dinliyordu.
"Bu yüzden herkesten uzaklaştım. Yeni bir hayat kurmaya çalıştım. Ta ki seninle karşılaşana kadar."
Aras'ın sesi titriyordu.
"Seninle tanıştıktan sonra ilk kez yeniden mutlu olabileceğime inandım."
Defne yavaşça elini masanın üzerine koydu.
"Geçmişini değiştiremezsin, Aras. Ama geleceğini değiştirebilirsin."
Aras, Defne'nin elini tuttu.
Tam o anda Aras'ın telefonu çaldı.
Ekrana baktığında yüzünün rengi bir anda değişti.
"Bu... mümkün değil."
Defne endişeyle sordu:
"Ne oldu?"
Aras ayağa kalktı.
"Geçmişim... Beni buldu."
Kafenin kapısı yavaşça açıldı.
İçeri giren kişi, Aras'ın yıllardır bir daha asla karşılaşmayacağını düşündüğü insandı...
