Aras'ın elleri titriyordu.
Defne sessizce ona baktı.
"Ne yazıyor?" diye fısıldadı.
Aras birkaç saniye konuşamadı. Sonra mektubu Defne'ye uzattı.
Defne ilk satırı okudu:
"Bazı gerçekler ne kadar saklanırsa saklansın, bir gün mutlaka ortaya çıkar."
Mektup, Aras'ın yıllar önce yaşadığı kazayla ilgiliydi. Ancak kazanın anlatıldığı gibi olmadığı yazıyordu. O gün suçlanan kişinin aslında Aras olmadığı, gerçeği bilen insanların bunu yıllarca gizlediği ortaya çıkmıştı.
Aras gözlerini kapattı.
"Demek bunca zaman boşuna kendimi suçlamışım..."
Defne onun omzuna dokundu.
"Artık gerçeği biliyorsun. Bundan sonrası için geçmişin yükünü taşımak zorunda değilsin."
Tam o sırada Zeynep konuştu.
"Bu mektubun devamı da var."
Çantasından ikinci bir zarf çıkardı.
"Fakat bunu bana teslim eden kişi, sadece ikiniz birlikteyken açmamı istedi."
Aras ve Defne birbirlerine baktılar.
İkinci zarfın içinde ne olduğunu bilmiyorlardı.
Ama ikisi de hissediyordu...
Bu kez öğrenecekleri gerçek, sadece geçmişi değil, geleceklerini de değiştirecekti.
