Aradan altı ay geçmişti.
Defne, bu süreçte kendine zaman tanımıştı.
Psikolojik destek almış, küçük Aras'la ilgilenmiş ve hayatını yeniden düzene koymaya çalışmıştı.
Berk ise bu süre boyunca hep yanında olmuştu.
Onu hiçbir zaman zorlamamış...
Hiçbir kararını etkilemeye çalışmamıştı.
Sadece ihtiyaç duyduğu zamanlarda yanında durmuştu.
Bir akşam, Defne ile Berk sahilde yürüyordu.
Denizin sesi ikisine de huzur veriyordu.
Berk sessizliği bozdu.
"Defne..."
"Artık yüzün eskisi gibi gülüyor."
Defne hafifçe gülümsedi.
"Bunu bana sen de hissettirdin."
Berk durdu.
Cebinden küçük bir kutu çıkardı.
Defne şaşkınlıkla ona baktı.
"Berk..."
"Hayatıma bir anda girmedin."
"Zor zamanımda yanımda oldun."
"Beni değiştirmeye çalışmadın."
"Sadece bana yeniden nefes almayı öğrettin."
Berk kutuyu açtı.
İçinde sade bir yüzük vardı.
"Benimle yeni bir hayata başlar mısın?"
Defne'nin gözleri doldu.
Uzun süre konuşamadı.
Sonra başını yavaşça salladı.
"Evet..."
"Evet, Berk."
Berk yüzüğü Defne'nin parmağına taktı.
Tam o sırada küçük Aras koşarak yanlarına geldi.
"Anne!"
Defne eğilip oğluna sarıldı.
Berk de gülümseyerek onun yanına çömeldi.
"Artık üçümüz için yeni bir başlangıç olsun."
Bir ay sonra...
Sadece ailelerinin ve yakın arkadaşlarının katıldığı sade bir nikâh töreni düzenlendi.
Ne gösterişli bir salon vardı...
Ne de kalabalık davetliler.
Defne, imzayı attıktan sonra derin bir nefes aldı.
Bu kez kalbinde korkudan çok umut vardı.
Nikâh memuru gülümseyerek,
"Tebrik ederim."
"Artık resmen evlisiniz."
dedi.
Defne, Berk'in elini tuttu.
Geçmişini unutmayacağını biliyordu.
Ama artık geçmişte yaşamayacaktı.
Çünkü bazen...
İnsan yeniden mutlu olmayı seçebilirdi.