Ertesi sabah...
Defne gece neredeyse hiç uyuyamamıştı.
Küçük Aras'ı annesine bıraktıktan sonra hastaneye doğru yola çıktı.
Koridorda tek başına oturuyordu.
Ellerini sıkıca birbirine kenetlemişti.
İsmi okundu.
"Defne Yılmaz."
Derin bir nefes alıp doktorun odasına girdi.
Doktor dosyasına göz attı.
"Hoş geldiniz."
"Sizi bugün buraya getiren nedir?"
Defne birkaç saniye konuşamadı.
Sonra gözleri dolarak cevap verdi.
"Hayatım çok kısa sürede altüst oldu."
"Boşandım."
"Bir çocuğum var."
"Şimdi yeniden hamile olduğumu öğrendim."
Doktor dikkatle dinledi.
"Bu durum sizi nasıl hissettiriyor?"
Defne gözlerini yere indirdi.
"Kafam çok karışık."
"Korkuyorum."
"Doğru kararı verememekten korkuyorum."
Doktor yumuşak bir sesle konuştu.
"Bu hisler, böyle büyük bir değişim yaşayan birçok insanda görülebilir."
"Bugün burada hemen bir karar vermek zorunda değilsiniz."
"Önce tüm seçenekleri konuşabiliriz."
Defne ilk kez biraz rahatlamış hissetti.
Doktor ona birkaç broşür uzattı.
"Bunları inceleyin."
"İsterseniz bir psikolojik danışmanla da görüşebiliriz."
"Bu süreçte yalnız kalmamanız önemli."
Defne başını salladı.
"Sanırım buna ihtiyacım var."
Muayene odasından çıktığında telefonu çaldı.
Arayan Efe'ydi.
Defne birkaç saniye düşündü.
Sonra telefonu açtı.
"Alo..."
Efe'nin sesi sakindi.
"Defne..."
"Bugün hastaneye gideceğini tahmin ettim."
"İyi misin?"
Defne gözlerini kapattı.
"Henüz bilmiyorum."
Efe sessizce konuştu.
"Ne karar verirsen ver..."
"Lütfen bunu tek başına taşımaya çalışma."
Defne derin bir nefes aldı.
"Teşekkür ederim."
Telefon kapandı.
Defne hastanenin bahçesine çıktı.
Gökyüzüne baktı.
Önünde zor günler vardı.
Ama bu kez, karar vermeden önce kendine zaman tanımaya kararlıydı.