Gecenin ilerleyen saatleriydi.
Ev sessizdi.
Defne uzun süre koltukta oturdu.
Uyuyamıyordu.
Telefonunu eline aldı.
Bir süre ekrana baktıktan sonra Berk'i aradı.
Berk telefonu ilk çalışta açtı.
"Defne? Bu saatte... İyi misin?"
Defne'nin sesi yorgundu.
"Hayır."
"Konuşmaya ihtiyacım var."
Berk hiç düşünmeden cevap verdi.
"Tamam."
"On beş dakikaya oradayım."
Defne telefonu kapattı.
Yağmur yeniden başlamıştı.
Kısa bir süre sonra kapı çaldı.
Berk içeri girdi.
Yüzündeki endişe her hâlinden belliydi.
"Ne oldu?"
Defne derin bir nefes aldı.
"Efe'yle yollarımızı ayırmaya karar verdik."
"Sonra ikinci hamile olduğumu öğrendim."
"Hayatımın kontrolünü tamamen kaybetmiş gibi hissediyorum."
Berk sessizce onu dinledi.
Sözünü hiç kesmedi.
Defne konuşmasını bitirdiğinde gözyaşlarını sildi.
Berk sakin bir sesle konuştu.
"Yaşadıkların gerçekten ağır."
"Ama bugün vereceğin bir karar, ömür boyu seninle yaşayacak."
"Kimsenin baskısıyla değil..."
"...Kendi vicdanınla karar vermelisin."
Defne başını eğdi.
"Keşke her şey bu kadar zor olmasaydı."
Berk ayağa kalktı.
"Yalnız değilsin."
"Ne zaman konuşmaya ihtiyacın olursa, bir arkadaş olarak yanındayım."
Defne ilk kez hafifçe gülümsedi.
Dışarıda yağmur yağmaya devam ederken, evin içindeki sessizlik bu kez biraz daha hafiflemişti.