Akşam olmuştu.
Ev sessizdi.
Küçük Aras sonunda uykuya dalmıştı.
Defne, salondaki koltuğa oturdu.
Ellerini birbirine kenetledi.
Masanın üzerinde duran telefonuna uzun süre baktı.
Efe'yi arayıp aramamak arasında kaldı.
Derin bir nefes aldı.
Sonunda arama tuşuna bastı.
Telefon birkaç kez çaldı.
Efe açtı.
"Alo..."
Defne'nin sesi yorgundu.
"Efe..."
"Rahatsız etmiyorum değil mi?"
Efe hafifçe iç çekti.
"Hayır. Seni bekliyordum."
İkisi de birkaç saniye sustu.
Sessizliği Efe bozdu.
"Nasılsın?"
Defne acı bir tebessüm etti.
"İyi değilim."
"Sen?"
"Ben de değilim."
Defne'nin gözleri doldu.
"Efe..."
"Bugün doktordan çıktıktan sonra sürekli düşündüm."
"Küçük Aras daha çok küçük."
"Biz daha birbirimizden bile uzak yaşamaya çalışıyoruz."
"Şimdi ikinci bir bebek..."
Sesi titremeye başladı.
"Ben buna hazır değilim."
Telefonun diğer ucunda derin bir sessizlik oluştu.
Efe yavaşça konuştu.
"Ben de her şeyi düşündüm."
"İkimizin de kafası çok karışık."
Defne gözyaşlarını sildi.
"Bazen kendimi çok kötü hissediyorum."
"Sanki ne karar versem birine haksızlık yapacakmışım gibi."
Efe sakin bir sesle cevap verdi.
"Bu kadar büyük bir yükü tek başına taşımaya çalışma."
"Ben hâlâ buradayım."
Defne başını öne eğdi.
"Biz ayrı yaşamaya karar verdik."
"Ama sen yine de bana destek oluyorsun."
Efe hiç düşünmeden cevap verdi.
"Çünkü bu karar seni yalnız bırakacağım anlamına gelmiyor."
Defne ilk kez hafifçe gülümsedi.
"Teşekkür ederim."
Efe birkaç saniye sustu.
"Defne..."
"Bu konuda acele karar vermeyelim."
"Önce dinlen."
"Sonra yüz yüze konuşuruz."
Defne sessizce başını salladı.
"Tamam."
Telefon kapanırken ikisi de birbirlerine "iyi geceler" demedi.
Çünkü ikisi de biliyordu...
Asıl konuşmaları henüz başlamamışti