Ayrılık kararının üzerinden iki gün geçmişti.
Ev artık eskisi kadar sıcak gelmiyordu.
Efe, geçici olarak ailesinin evine taşınmıştı.
Defne ise küçük Aras'la yalnız kalmıştı.
O sabah aynanın karşısında uzun süre durdu.
Elini karnına götürdü.
Gözleri doldu.
"Ben bunu nasıl yapacağım?"
Kapının ardından küçük Aras'ın sesi geldi.
"Anne..."
Defne hemen gözyaşlarını sildi ve oğlunun yanına gitti.
On iki aylık küçük Aras, annesine kollarını uzatıyordu.
Defne onu kucağına aldı.
"Sen olmasaydın belki ben de bugün ayakta olamazdım."
O gün ilk kez, yaşadığı korkuları bir deftere yazmaya başladı.
Sayfanın en üstüne tek bir cümle yazdı:
"Korkuyorum... Ama korkmak, vazgeçeceğim anlamına gelmiyor."
Aynı saatlerde Efe de tek başına oturuyordu.
Cebinden Defne ile yıllar önce çektirdikleri bir fotoğrafı çıkardı.
Kendi kendine fısıldadı:
"Umarım bu, hikâyemizin sonu değildir."
İkisi de aynı gökyüzüne bakıyordu.
Ayrı evlerde...
Ama hâlâ birbirlerini düşünerek.