Kapı hâlâ açıktı.
Berk, Efe'nin karşısında sessizce duruyordu.
Defne ise ikisinin arasında kalmıştı.
Berk derin bir nefes aldı.
"Rahatsız ettiğim için özür dilerim."
"Ama yanlış anlaşılmaların büyümesini istemedim."
Efe'nin sesi sakindi ama kırgındı.
"Konuş."
"Benden hiçbir şey saklanmayacak."
Berk başını salladı.
"Defne'yle parkta tanıştık."
"Birkaç kez sohbet ettik."
"Son günlerde kendini çok kötü hissediyordu."
"Sadece onu dinledim."
"Hepsi bu."
Efe gözlerini Defne'ye çevirdi.
"Doğru mu?"
Defne yavaşça başını salladı.
"Evet."
"Ama sana söylemeliydim."
"Korktum."
"Neden?"
"Çünkü zaten yeterince acı yaşadık."
"Yeni bir tartışma çıkmasını istemedim."
Efe acı acı gülümsedi.
"Defne..."
"Bir tartışmadan korktuğun için bana gerçeği söylemedin."
"Şimdi ise bana güvenmediğini hissediyorum."
Defne'nin gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
"Sana güvenmedim değil..."
"Kendime güvenemedim."
Berk sessizce ayağa kalktı.
"Ben artık gideyim."
"Umarım her şey düzelir."
Kapı kapandı.
Ev yeniden sessizliğe gömüldü.
Küçük Aras'ın odasından gelen hafif nefes sesi dışında hiçbir ses yoktu.
Efe pencerenin önüne gidip dışarı baktı.
"Hatırlıyor musun?"
"İlk kez bu evde ne kadar mutlu olduğumuzu konuşmuştuk."
Defne hıçkırarak başını salladı.
"Hatırlıyorum."
"Şimdi birbirimize yabancı gibiyiz."
Efe gözlerini kapattı.
"Belki de uzun zamandır konuşmuyoruz."
"Sadece aynı evde yaşıyoruz."
Defne sessizce yaklaştı.
"Efe..."
"Ben seni kaybetmek istemiyorum."
Efe'nin gözlerinden yaşlar aktı.
"Ben de istemiyorum."
"Ama böyle devam edersek..."
"...Bir gün birbirimizden tamamen kopacağız."
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonunda Efe güçlükle konuştu.
"Bence ikimizin de biraz zamana ihtiyacı var."
Defne başını kaldırdı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Bir süre ayrı yaşayalım."
"Bu bir veda değil."
"Belki de birbirimizi yeniden bulabilmek için ihtiyacımız olan tek şey biraz mesafe."
Defne'nin dizlerinin bağı çözüldü.
Gözyaşlarını silerek fısıldadı.
"Peki..."
"Ama bu, seni sevmediğim anlamına gelmeyecek."
Efe başını salladı.
"Ben de seni sevmekten vazgeçmedim."
"Belki de birbirimizi kaybetmemek için..."
"...Önce biraz uzaklaşmamız gerekiyor."
İkisi de ağlıyordu.
Çünkü verdikleri karar, öfkeden değil...
Hâlâ birbirlerini sevdikleri hâlde, yorgun düştükleri içindi.