Efe o gece hiç uyuyamadı.
Defne'nin son haftalardaki değişimi aklından çıkmıyordu.
Sabah erkenden mutfağa indi.
Defne kahvaltıyı hazırlıyordu.
"Efe... İyi misin?"
Efe uzun süre sustu.
Sonunda gözlerini Defne'ye çevirdi.
"Artık bana her şeyi anlatmanı istiyorum."
Defne şaşırdı.
"Neyi?"
"Son zamanlarda yaşadığın her şeyi."
"Çünkü seni kaybediyormuşum gibi hissediyorum."
Defne'nin gözleri doldu.
"Seni kaybetmeyeceksin."
Efe derin bir nefes aldı.
"O zaman aramızda hiçbir sır kalmasın."
Defne başını salladı.
"Haklısın."
Tam o sırada kapı çaldı.
Kapıyı açtıklarında karşılarında Berk vardı.
Berk'in yüzünde ciddi bir ifade vardı.
"Rahatsız ettiğim için özür dilerim."
"Ama Defne'yle konuşmam gereken önemli bir konu var."
Efe, Berk'e baktı.
"Hayır."
"Bu konuşma benim yanımda olacak."
Berk başını salladı.
"Zaten saklayacak hiçbir şeyim yok."
Defne şaşkınlıkla ikisine baktı.
Evdeki sessizlik giderek ağırlaşıyordu.
Ve herkes biliyordu ki...
Bu konuşma, üçünün de hayatını değiştirecekti.