Konağın kapısı arkalarında kapanırken Defne derin bir nefes aldı.
Sanki yıllardır omuzlarında taşıdığı yükün bir kısmı orada kalmıştı.
Efe arabaya binerken gülümsedi.
"Ne düşünüyorsun?"
Defne, kucağındaki küçük Aras'a baktı.
"İlk defa..."
"...İçimde huzur hissediyorum."
Efe motoru çalıştırdı.
"Çünkü sonunda ağabeyinle vedalaştın."
Defne başını salladı.
"Evet."
"Ama onu bırakmadım."
"Sadece acımı bıraktım."
Eve döndüklerinde hava kararmıştı.
Küçük Aras beşiğinde uyuyordu.
Defne odanın kapısında uzun süre oğlunu izledi.
Efe sessizce yanına geldi.
"Yorgunsun."
Defne gülümsedi.
"Mutlu yorgun."
Efe kahve hazırlamak için mutfağa geçti.
Bir süre sonra iki fincanla geri döndü.
"Biliyor musun..."
"Biz hiç normal bir çift olamadık."
Defne gülmeye başladı.
"İlk tanıştığımız günden beri başımıza gelmeyen kalmadı."
Efe de gülümsedi.
"Ama yine de buradayız."
"Birlikte."
Defne fincanını masaya bıraktı.
"Efe..."
"Teşekkür ederim."
"Neden?"
"Beni hiç bırakmadığın için."
Efe, Defne'nin elini tuttu.
"Sana bir söz vermiştim."
"Her koşulda yanında olacağım demiştim."
"Ve ömrümün sonuna kadar da olacağım."
Defne gözyaşlarını silerek Efe'ye sarıldı.
Tam o sırada odadan küçük Aras'ın ağlama sesi geldi.
İkisi birlikte odaya koştular.
Defne bebeğini kucağına aldı.
Bebek annesine bakıp gülümsedi.
Efe usulca bebeğin minik elini tuttu.
"Hoş geldin küçük adam."
"Sen bizim en güzel umudumuzsun."
Defne, Efe'ye baktı.
"Artık korkmuyorum."
"Neden?"
"Çünkü artık yalnız değilim."
Efe gülümsedi.
"Hiç olmayacaksın."
Pencerenin ardından yağmur durmuş, gökyüzünde güneş bulutların arasından kendini göstermişti.
Defne dışarıya bakıp usulca fısıldadı:
"Gerçekten de... yağmurdan sonra hep güneş açarmış."