Sabah erkenden yola çıktılar.
Defne, Efe ve bebek Aras...
Arabanın içinde kimse konuşmuyordu.
Eski konağa yaklaştıkça Defne'nin kalbi daha hızlı atmaya başladı.
Efe elini uzatıp Defne'nin elini tuttu.
"Hazırsan..."
Defne derin bir nefes aldı.
"Bu kez hazırım."
Konağın kapısı hâlâ aynı gıcırtıyla açıldı.
Yıllar geçmişti ama içeride hiçbir şey değişmemiş gibiydi.
Defne yavaş adımlarla merdivenlere doğru yürüdü.
Tam o merdivenlerin başında durdu.
Aynı yer...
Aras'ın son kez gülümsediği yer.
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Keşke o gün seni durdurabilseydim..."
Efe sessizce arkasında duruyordu.
"Defne..."
"Bu senin suçun değildi."
Defne başını iki yana salladı.
"Yıllarca kendimi suçladım."
"Her gece aynı anı gördüm."
"O tahta kırılmasaydı..."
"O pencereye gitmeseydi..."
Efe onu usulca kendine çekti.
"Bazen hayat, elimizden gelen her şeye rağmen acımasız olur."
Defne gözlerini kapattı.
"Artık bunu kabul etmem gerekiyor."
Defne yavaşça pencerenin önüne geldi.
Elini pencerenin kenarına koydu.
Gözlerini kapatarak fısıldadı.
"Ağabey..."
"Sana veda etmeye geldim."
Sessizlik...
Dışarıda hafif bir rüzgâr esiyordu.
Tam o sırada bebek Aras gülmeye başladı.
Defne arkasını döndü.
Bebeğin gözleri pencereden içeri süzülen güneş ışığına takılmıştı.
Kahkahası konağın sessizliğini bozdu.
Defne de gülümsedi.
İlk kez...
Bu evde acıyla değil, umutla gülümsüyordu.
Efe cebinden Aras'ın mektubunu çıkardı.
"Sanırım artık yerine bırakmanın zamanı geldi."
Defne başını salladı.
Mektubu pencerenin önüne bıraktılar.
Yanına küçük bir beyaz papatya koydular.
Defne son kez konuştu.
"Sen bize hayatın ne kadar değerli olduğunu öğrettin."
"Biz seni hiç unutmayacağız."
Efe de fısıldadı.
"Hoşça kal, dostum."
Tam çıkacakları sırada Defne durdu.
Arkaya dönüp konağa son kez baktı.
"Artık geçmiş burada kalsın."
Efe gülümsedi.
"Bizim geleceğimiz ise evde bizi bekliyor."
Defne, bebeğini kucağına daha sıkı sarıldı.
Üçü birlikte konağın kapısından çıktılar.
Kapı yavaşça arkalarından kapandı.
Bu kez...
Bir son gibi değil.
Yeni bir başlangıç gibi.