Aradan altı ay geçmişti.
Sonbaharın ilk yağmuru sessizce şehrin üzerine düşüyordu.
Hastane koridorunda Efe heyecanla bir aşağı bir yukarı yürüyordu.
Dakikalar ona saatler gibi geliyordu.
Doğumhanenin kapısı açıldı.
Doktor yüzünde sıcak bir gülümsemeyle dışarı çıktı.
"Tebrik ederim."
"Bir oğlunuz oldu."
Efe'nin gözleri doldu.
Teşekkür bile edemeden odanın kapısına yöneldi.
İçeri girdiğinde Defne yorgundu ama yüzünde tarifsiz bir mutluluk vardı.
Kucağında küçücük bir bebek uyuyordu.
Efe yavaşça yanına oturdu.
"İkiniz de çok güzelsiniz."
Defne gülümsedi.
"Eline almak ister misin?"
Efe oğlunu kucağına aldı.
Minik bebek, babasının parmağını sımsıkı tuttu.
Efe'nin gözlerinden sessizce yaşlar aktı.
"Adını..."
"...Gerçekten Aras mı koyacağız?"
Defne gözlerini oğlundan ayırmadan cevap verdi.
"Evet."
"Çünkü bu isim bana sadece ağabeyimi hatırlatmıyor."
"Bana sevgiyi, fedakârlığı ve aile olmanın ne demek olduğunu hatırlatıyor."
Efe başını salladı.
"Bu isim hep yaşayacak."
---
Bir ay sonra...
Defne, Efe ve minik Aras birlikte sahile gittiler.
Her şeyin başladığı yere...
İlk yağmurun yağdığı, ilk karşılaşmaların yaşandığı o sahile...
Defne, oğlunu kucağına aldı.
Denize doğru yürüdü.
Rüzgâr hafifçe eserken gökyüzünden birkaç yağmur damlası düştü.
Defne gözlerini kapattı.
Yıllar önce Aras'ın sesi yeniden kulaklarında yankılandı.
"Her yağmur yağdığında beni üzülerek değil, gülümseyerek hatırla."
Defne bu kez ağlamadı.
Gülümsedi.
Gökyüzüne bakarak fısıldadı.
"Başardım, ağabey..."
"Senin bana emanet ettiğin hayatı yaşamayı başardım."
Tam o sırada küçük Aras gülmeye başladı.
Yağmur damlalarını yakalamaya çalışan minicik elleriyle kahkahalar atıyordu.
Defne oğlunu öptü.
"Bak..."
"Dayın da yağmuru çok severdi."
Efe, Defne'nin omzuna elini koydu.
"Ve eminim şu an bizimle."
Üçü birlikte denize baktılar.
Yağmur yavaş yavaş durdu.
Bulutların arasından güneş doğdu.
Defne derin bir nefes aldı.
O an anladı ki...
Bazı insanlar bu dünyadan gider.
Ama geride bıraktıkları sevgi, başka kalplerde yaşamaya devam eder.
Aras'ın hikâyesi bitmişti.
Ama onun sevgisi...
Küçük Aras'ın gülüşünde yeniden doğmuştu.
Defne son kez gökyüzüne baktı ve gözlerinden süzülen tek damla yaşla gülümsedi.
"Yağmurdan sonra..."
"...Güneş mutlaka doğar."