Aradan üç ay geçmişti.
Defne'nin hamileliği sağlıklı bir şekilde ilerliyordu.
Bir akşam, Efe Defne'yi ilk tanıştıkları sahile çağırdı.
Hava serindi.
Deniz sakindi.
Gökyüzünde güneş batarken sahil boyunca küçük ışıklar yanıyordu.
Defne merakla etrafına baktı.
"Burası ne kadar güzel olmuş..."
Tam o sırada Efe dizinin üzerine çöktü.
Elindeki küçük kutuyu açtı.
"Defne..."
"Hayatımın en zor günlerinde seni tanıdım."
"Birlikte acıyı da yaşadık, umudu da."
"Şimdi ise birlikte bir aile oluyoruz."
Gözleri dolarak devam etti.
"Benimle evlenir misin?"
Defne gözyaşlarını tutamadı.
Hiç düşünmeden başını salladı.
"Evet..."
"Evet, bin kere evet."
Efe yüzüğü Defne'nin parmağına taktı.
İkisi birbirine sarılırken deniz kenarında onları bekleyen aileleri alkışlamaya başladı.
---
Bir ay sonra...
Şehrin en büyük kır düğün salonu bembeyaz çiçeklerle süslenmişti.
Davetliler salonu doldurmuş, heyecanla çifti bekliyordu.
Defne, zarif gelinliğiyle salona girdiğinde herkes hayranlıkla ona baktı.
Efe ise siyah damatlığıyla kapıda onu bekliyordu.
İkisi göz göze geldiğinde salondaki bütün sesler sanki kayboldu.
Nikâh memuru gülümseyerek sordu:
"Efe Yılmaz... Defne'yi eş olarak kabul ediyor musunuz?"
"Sonuna kadar... Evet."
Sıra Defne'ye geldi.
"Defne... Efe'yi eş olarak kabul ediyor musunuz?"
Defne, Efe'nin gözlerine bakarak gülümsedi.
"Evet."
Salonu alkış sesleri doldurdu.
Yüzükler takıldı.
İlk dans başladığında herkes çifti izliyordu.
Tam o sırada dışarıda hafif bir yağmur başladı.
Defne gülümseyerek fısıldadı:
"Bak..."
"Yine yağmur yağıyor."
Efe elini sımsıkı tuttu.
"Bu kez ayrılık için değil..."
"Mutluluğumuz için."
İlk danslarını yağmurun eşlik ettiği o unutulmaz gecede yaptılar.
Defne içinden sessizce konuştu:
"Aras... Umarım bizi görüyorsundur. Bana hep mutlu olmamı istemiştin. Sözümü tuttum."
Gökyüzünden düşen her yağmur damlası, geçmişin acılarını değil; yeni kurulan ailenin umut dolu geleceğini müjdeliyordu.