Kafeden çıktıklarında yağmur hafiflemişti.
Sokaklar hâlâ ıslaktı. Vedalaşma vakti gelmişti.
"Tanıştığıma memnun oldum, Defne."
"Ben de, Aras."
Kısa bir sessizlik oldu.
Aras cebinden telefonunu çıkardı.
"Bir daha görüşmek ister misin?"
Defne, kalbinin hızlandığını hissetti. Gülümseyerek telefon numarasını verdi.
Eve vardığında annesi çoktan uyumuştu. Sessizce odasına geçti, pencereden dışarı baktı. Yağmur durmuştu ama damlalar hâlâ camın üzerinde süzülüyordu.
Telefonu titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
"Umarım eve sağ salim ulaşmışsındır. Bu akşam için teşekkür ederim. – Aras"
Defne, istemeden gülümsedi.
"Ben de teşekkür ederim. Güzel bir akşamdı." diye cevap yazdı.
Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra telefonu yeniden titredi.
"Yarın vaktin varsa sana göstermek istediğim bir yer var."
Defne ekrana uzun süre baktı.
Hayatına yeni giren bu insanı henüz tanımıyordu. Ama içinde garip bir his vardı; sanki bu hikâye daha yeni başlıyordu.
Pencereden dışarı baktığında gökyüzünde bulutların arasından ince bir güneş ışığı belirmişti.
Yağmur bitmişti.
Ama asıl hikâye şimdi başlıyordu..
