İnce ince yağan yağmur Defne ve ecenin ikisinin de üzerine düştü.
Defne elindeki flaş belleği ve haritayı sımsıkı tuttu.
Bir süre hiç konuşmadı.
Sadece yürüdü.
Yağmur saçlarını ıslatıyor, gözyaşlarını gizliyordu.
Ece sessizliği bozdu.
"İstersen bugün deniz fenerine gitmeyelim."
Defne başını iki yana salladı.
"Hayır... Gitmeliyim."
"Ama çok yorgunsun."
Defne durdu.
Gökyüzüne baktı.
"Yorgun değilim..."
Sesi titredi.
"Sadece... Kafamın içinde cevap bulamadığım yüzlerce soru var."
Ece onu sessizce dinledi.
Defne derin bir nefes aldı.
"Aras madem bunları biliyordu... Neden benimle birlikte gerçeği aradı?"
"Neden o konağa girdi?"
"Neden bana hiçbir şey anlatmadı?"
Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
"En önemlisi de..."
"Neden beni tek başıma bıraktı?"
Ece, Defne'nin elini tuttu.
"Belki de gerçekten bilmiyordu."
Defne cebindeki küçük notu çıkardı.
Tekrar okudu.
"Ben de bütün gerçeği bilmiyordum. Bu yüzden seni yanıma aldım."
Defne gözlerini kapattı.
"Son ana kadar... O da benim gibi cevap arıyormuş."
Bir süre daha yürüdüler.
Tam o sırada şiddetlenen rüzgâr, Defne'nin elindeki haritayı savurdu.
"Harita!"
Kâğıt havalanarak yolun karşısına doğru sürüklendi.
Defne peşinden koştu.
Tam haritayı yakalayacağı sırada ayağı ıslak kaldırıma takıldı.
Düşeceği anda güçlü bir el onu kolundan tuttu.
"İyi misiniz?"
Defne yavaşça başını kaldırdı.
Karşısında uzun boylu, ela gözlü genç bir adam vardı.
Bir elinde haritayı tutuyor, diğer eliyle Defne'nin düşmesini engelliyordu.
"Teşekkür ederim..."
Genç adam hafifçe gülümsedi.
"Sanırım bu harita sizin."
Defne haritayı aldı.
"Evet... Çok önemli."
Adam haritanın köşesine kısa bir an baktı.
Yüzündeki ifade değişti.
"İlginç..."
Defne kaşlarını çattı.
"Neden?"
Genç adam kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.
"Çünkü bu haritadaki işareti tanıyorum."
Defne şaşkınlıkla ona baktı.
"Nasıl yani?"
"Bu işaret..."
"...Eski Deniz Feneri'ne giden gizli yolu gösteriyor."
Defne'nin kalbi hızla atmaya başladı.
"Sen bunu nereden biliyorsun?"
Genç adam elini uzattı.
"Benim adım Efe."
Defne birkaç saniye tereddüt etti.
Sonra elini uzattı.
"Defne."
Efe, Defne'nin gözlerindeki hüznü fark etti ama hiçbir şey sormadı.
Sadece sakin bir sesle konuştu.
"Eğer gerçekten deniz fenerine gidiyorsan..."
"...Yalnız gitmemeni tavsiye ederim."
Defne, ilk kez Aras'ın ölümünden sonra yabancı birine güvenmek istemişti.
Ama içinde hâlâ tek bir soru yankılanıyordu:
"Aras... Beni aslında neye hazırlıyordun?"