Bilgisayar ekranı birkaç saniye karanlık kaldı.
Ardından görüntü yavaş yavaş netleşti.
Karşılarında Aras vardı.
Video belli ki birkaç gün önce çekilmişti. Yüzü yorgundu ama gözlerinde her zamanki sakin ifade vardı.
Defne, ekrana dokunur gibi elini uzattı.
"Aras..."
Videodaki Aras hafifçe gülümsedi.
"Merhaba, Defne."
Defne'nin gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
"Bu videoyu izliyorsan, demek ki planladığım gibi her şey olmuş."
Bir an durdu.
"Öncelikle senden özür diliyorum. Seni bu kadar büyük bir yükün altında bırakmak istemezdim."
Defne başını iki yana salladı.
"Hayır... Böyle söyleme."
Aras konuşmaya devam etti.
"Dosyada adı geçen Murat Karaca, ailemizin parçalanmasına neden olan tek kişi değil. O, sadece görünen yüz."
Defne şaşkınlıkla ekrana baktı.
"Onun arkasında daha güçlü insanlar var."
Aras masanın üzerine eski bir harita bıraktı.
"Haritada işaretlediğim yere git. Orada babamın yıllarca sakladığı kasayı bulacaksın. İçindeki belgeler her şeyi ortaya çıkaracak."
Video birkaç saniye sessiz kaldı.
Aras derin bir nefes aldı.
"Ve sana son bir şey söylemek istiyorum."
Gözleri dolmuştu.
"Hayatım boyunca birçok hata yaptım. Ama seni tanımak... Kardeşim olduğunu öğrenmek... Hayatımdaki en güzel şeydi."
Defne hıçkırıklarını tutamıyordu.
"Seninle daha çok zaman geçirmek isterdim."
Videodaki Aras hafifçe gülümsedi.
"Eğer bir gün yağmur yağarken beni hatırlarsan... Sakın ağlama."
"Çünkü ben, her yağmur damlasında sana yeniden kavuşacağım."
Ekran yavaşça karardı.
Video sona ermişti.
Oda sessizliğe büründü.
Defne gözyaşlarını sildi.
Masanın üzerinde kalan haritayı eline aldı.
Haritanın sağ alt köşesinde kırmızı kalemle tek bir yer işaretlenmişti:
Eski Deniz Feneri.
Defne kararlı bir şekilde ayağa kalktı.
"Bu kez yarım bırakmayacağım."
Ece de yanına geldi.
"Beraber gideceğiz."
Defne başını salladı.
Dışarı çıktıklarında gökyüzünde yeniden yağmur başlamıştı.
Sanki Aras, verdiği sözü tutuyordu...