Eve dönerlerken Karan, Arya’nın elini sıkıca tutarak neşeyle konuştu: “Bak, gördün mü? Hiçbir şey olmadı, her şey yolunda gidiyor. İyi ellerdesin, ben hep yanında olacağım.” Arya hafifçe gülümsedi, gözlerindeki endişe biraz da olsa azalmıştı. Karan arabayı park ettikten sonra Arya’ya döndü, ciddileşti ve diz çökerek: “Seninle hayatımı birleştirmek istiyorum. İyi günlerde, kötü günlerde, hasta ya da sağlıklı... Benimle evlenir misin?” Arya şaşkınlıkla, ama kalbi sevinçle çarparak cevap verdi: “Evet, Karan. Ben de seni seviyorum.” Karan gülümseyerek parmağına yüzüğü taktı ve onları bekleyen yeni hayat için umutla sarıldılar. ___
Aradan birkaç hafta geçti. Tedavi süreci devam ederken Arya ve Karan’ın arasındaki bağ her geçen gün daha da güçlendi. Arya’nın morlukları yavaş yavaş azalmaya başlamış, her seans sonrası biraz daha rahatlamıştı. Karan da onun her anında yanında olarak destek olmuştu. O güzel, sakin bir bahar sabahı, aileleri ve yakın dostlarıyla birlikte küçük ama anlamlı bir törenle evlendiler. Arya beyaz zarif bir elbise giymiş, Karan ise onu gözleriyle mest eden takım elbisesiyle yanında duruyordu. Nikah memuru onları tebrik ederken Arya ve Karan birbirlerine sevgi dolu bakışlarla, “Evet” dediler ve hayatlarını sonsuza kadar birleştirdiler. Bu yeni başlangıç, yaşadıkları zorlukların ardından gelen en güzel ödüldü.