Bölüm 23

Karan, Arya'nın arkasından sarıldı. Kollarını beline sararken, elleri sanki onun kırılganlığını hissediyormuş gibi dikkatliydi. Arya bir an durdu, gözlerini kapattı. Karan’ın nefesi ensesinde, teninin sıcaklığı kalbini hızlandırıyordu. Karan, alçak ve yumuşak bir sesle fısıldadı: “Geç bakalım şu koltuğa... Uzan biraz. Şu beline yeniden bakalım, içim hiç rahat değil.” Arya başını Karan’ın göğsüne yasladı. Sesi yorgun ve çekinikti: “Ama ben istemiyorum... Yeterince baktık zaten…” Karan’ın parmakları Arya’nın saçlarında gezinirken sesi daha nazikleşti: “Hadi güzelim... Lütfen. Sadece emin olmak istiyorum. Bir daha bakıp içim rahat etsin.” Bir anlık sessizlikten sonra Arya başını hafifçe eğdi ve sessizce koltuğa geçti. Yan yattı, yüzü yastığa dönük, bedeninde hem fiziksel yorgunluk hem de geçmişin izleri vardı. Karan yanına geldi, diz çöktü. Tişörtünü nazikçe sıyırdı. Gözleri belinin sol tarafına odaklandı. Morluk hâlâ oradaydı. Üstelik daha da belirginleşmişti. Cilt altındaki ince damarlar hafifçe belirginleşiyor, dokunduğunda Arya’nın yüzü istemsizce buruşuyordu. Karan, kendi kendine mırıldandı: “Bu morluk... Bu iz... Neden hâlâ geçmiyor?” Parmaklarını çok hafif bir baskıyla morluğun kenarına getirdi. Arya, acıyı bastıramadı: “Ah…” Gözleri istemsizce doldu ama güçlü kalmaya çalıştı. Karan hemen elini geri çekti, ifadesi sertleşti. “Arya... Bunlar geçmeliydi. O iğnelerden sonra günler geçti. Baskı izleri, darbeler… ben… ben geçeceğini sanmıştım.” Arya derin bir nefes aldı. “Bazıları sadece tenin üzerinde kalmaz Karan… İçine işler. Hissedilen acı, izden daha uzun kalıyor.” Karan, Arya'nın beline bakarken gözlerindeki öfke ve kırılganlık bir arada parlıyordu. “Ben… seni böyle görmek... içimi parçalıyor. Bu sana yapıldı Arya. O karanlık yerde, seni bir kobay gibi kullanırlarken ben orada değildim. Bu izleri silemem belki ama… içindekini taşımanda yanında olurum.” Arya gözlerini kapattı. Karan’ın elleri hâlâ belinin kenarındaydı ama onu incitmek için değil, iyileştirmek için oradaydılar. “Sadece… geçecek mi Karan? Gerçekten bir gün geçecek mi?” Karan eğildi, Arya'nın alnına bir öpücük kondurdu. “Geçmese bile... ben geçene kadar yanındayım. İzin ver, bu acıyı birlikte taşıyalım.”