Bölüm 20

Gece ağır ağır ilerliyordu. Arya, dayanılmaz ağrılar içinde yatakta kıvranıyordu. Karnındaki kasılmalar, belindeki ağrıyla birleşmiş, nefesini kesiyordu. Karan, onun hemen yanında sessizce oturuyor, gözleri Arya’nın yüzünde endişeyle gezinirken, bir yandan da onu rahatlatmaya çalışıyordu. Arya bir ara gözlerini araladı, Karan’ın kendisine baktığını görünce biraz korktu, bir şey anlamasın diye hemen gözlerini kapatıp derin bir uyku numarası yaptı. Nefesini ağırlaştırdı, vücudunu mümkün olduğunca hareketsiz tuttu. Karan hafifçe yana eğildi, gözlerindeki endişeyle fısıldadı: > “Numara yapma Arya, biliyorum uyanıksın. Tam olarak neren ağrıyor? Bana göster.” Arya hafifçe başını salladı ama gözlerini açmadı. Karan biraz daha ısrarcıydı: > “Lütfen, sadece göster bana. İnan bana, böyle daha iyi olur.” Arya zorla gözlerini araladı, karnının sol alt kısmını ve ortasını parmağıyla işaret etti. Karan dikkatle parmaklarını işaret edilen bölgelere yavaşça bastırdı. Arya’nın yüzünde acı belirdi, hafifçe “Ah…” diye inledi. Karan hemen çekildi ama sesi ciddi ve sakin: > “Burası ve burası… Anladım. Üstünü çıkarabilir misin? Seni tamamen muayene etmem lazım.” Arya tereddüt etti ama Karan’ın gözlerindeki samimiyet ve endişe onu ikna etti. Yavaşça üstünü çıkardı, üzerindeki ince pijama üstü yere düştü. Karan, Arya’nın vücudunu nazikçe ama dikkatle incelemeye başladı. Karan: > “Nefes alırken ağrı artıyor mu? Hareket ettikçe nasıl hissediyorsun?” Arya, yüzünü buruşturup nefes aldı: > “Evet, özellikle sol tarafa doğru çekiyor. Hareket edince daha kötü oluyor.” Karan, ellerini Arya’nın karnında nazikçe gezdirirken ciddi bir ifadeyle düşündü: > “Yarın mutlaka doktor görmeli. Ama şimdi burada yanındayım, ne zaman ağrı artarsa bana söyle.” Arya, Karan’ın şefkatli bakışları altında biraz olsun rahatlamıştı. Ağrılar hâlâ vardı ama yanında Karan’ın olması, korkusunu biraz azaltıyordu.