Bölüm 19

Gece sessizliği evin içinde ağır ağır ilerliyordu. Arya, uykusundan hafifçe uyanarak yataktan kalktı. Yorgun adımlarla koridorda ilerleyip tuvalete girdi. İşini hallettikten sonra çıkmaya hazırlanırken, birdenbire karnında keskin ve şiddetli bir kasılma hissetti. Gözlerini kısarak derin nefes almaya çalıştı ama acı hızla büyüyordu. Tam kapıdan çıkmak üzereyken beline saplanan o dayanılmaz ağrı onu aniden durdurdu. Birkaç adım bile atmak imkansızdı; bedenini saran acı dalgaları nefesini kesiyordu. Arya, kendini duvara yaslamaya çalıştı ama titreyen dizleriyle ayakta durmak zorlaştı. Kısık, zor çıkan bir sesle: Arya (fısıltıyla, acıyla boğuşarak): > “Karan…” Ama acı artıyor, nefesini daha da daraltıyordu. Arya gözlerini sıkıca kapattı, kendini toparlamaya çalıştı, ama her saniye ağrısı şiddetleniyordu. Daha yüksek, zorlanarak: Arya (titreyen sesiyle): > “Karan…” Sonunda dayanılmaz acıya yenik düşerek feryat edercesine bağırdı: Arya (sesini yükselterek, acıdan inleyerek): > “Karan!” Evde yankılanan sesi Karan’ı derinden sarstı. Karan, uykusundan irkilip fırladı, aceleyle koridora çıktı. Kalbi hızlı hızlı çarpıyor, Arya’nın sesini takip ediyordu. Kapıya yaklaştığında Arya’yı duvar kenarında kıvrılmış, yüzü acıyla buruşmuş halde buldu. Karan (endişeyle, hemen eğilerek): > “Arya, ne oldu? Dur, sana yardım edeceğim.” Arya, ağrıyla nefes nefese, elleri titreyerek: > “Hareket edemiyorum… Canım çok acıyor… Ağrı kesici… istiyorum…” Karan hemen yanındaki dolaba uzandı ama eli boş kaldı. Ağrı kesiciyi almayı unuttuğunu fark etti. Aceleyle başka bir dolaba yöneldi, ışığı açtı, ama ağrılar Arya’yı daha da zorluyordu. Arya, acıdan yüzünü buruşturup, bir an için gözlerini kapattı. Karan onu sakinleştirmeye çalıştı, yumuşak sesiyle: Karan: > “Sakin ol, az kaldı, hemen bulacağım.” Arya, acı içinde titreyerek başını salladı, nefes almakta zorlanıyordu. Karan hızlıca ilaç kutusunu buldu, suyu aldı, hemen geri döndü. Diz çöküp Arya’nın yanına oturdu, ilacı uzattı. Arya titreyen elleriyle ilacı aldı, suyu güçlükle yuttu. Gözlerini kapatıp, acının yavaş yavaş biraz hafiflemesini umdu. Karan (endişeli ama sakin): > “Yarın daha dikkatli oluruz, bugün evde bakarım sana. Ne zaman kötüleşirse hemen söyle.” Arya, minnetle Karan’a baktı, gözlerinde hafif bir yumuşama vardı ama ağrılar devam ediyordu. Karan içinden hafifçe gülümsedi: > “İşte istediğim şey bu... yanında olmak, korumak.” Nazikçe Arya’yı yatağa taşıdı, başını yastığa yerleştirdi. Saçlarını yavaşça okşadı. Arya, gözlerini yavaşça kapattı, yanında Karan’ın olması biraz olsun huzur verdi.