Bölüm 18

Yemeklerini bitirip masayı toplarken, mutfakta hafif bir huzur vardı. Arya tabakları bir araya getirirken Karan tezgahın yanında dizini hafifçe ovuşturuyordu. Gözleri Arya’ya takıldı ve hafif bir tebessümle sordu: Arya (hafif çekinerek): > “Şey... Dizime yatabilir miyim biraz?” Karan dönüp ona baktı, gözlerinde biraz şaşkınlık, biraz sıcaklık vardı. Karan (hafifçe gülümseyerek): > “Tabii, yat. Uykun mu geldi yoksa?” Arya başını iki yana salladı, biraz mahcup bir ifade takındı ama rahatlamıştı. Arya: > “Yorgunluk işte... Hem de biraz kendimi güvende hissetmek istiyorum. Dizine yaslanmak iyi gelir diye düşündüm.” Karan hafifçe güldü ve yavaşça dizini Arya’ya doğru uzattı. Arya dizine usulca başını yasladı, gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı. Karan da ona eşlik eder gibi sessizce yanına oturdu. O anlarda aralarında kelimelere ihtiyaç olmayan bir sakinlik vardı. Arya (mırıldanır gibi, gözleri kapalı): > “Bazen böyle basit şeyler bile insanın gününü güzelleştiriyor, biliyor musun?” Karan hafifçe başını salladı, gözlerini Arya’nın saçlarında gezdirdi. Karan: > “Evet, bazen hayatın karmaşası içinde en küçük rahatlıklar büyük mutluluklar getirir.” Arya hafifçe gülümsedi, dizine yaslanan eliyle Karan’ın kolunu tuttu. Gözlerini açtı, hafif bir şaka tonuyla: Arya: > “Ama dikkat et, çok fazla rahatlarım, sonra kalkmam zor olur.” Karan da espriyle karşılık verdi: Karan: > “O zaman ben seni zor kaldırırım, ona göre hazır ol.” İkisi de kahkaha attı. Arya biraz daha uzandı, derin bir nefes aldı ve gözlerini kapattı. Karan da hafifçe onu izledi, omzuna hafifçe dokunarak ona güven vermeye devam etti. Bu anın içinde, dünya dışındaki tüm karmaşa durmuş, sadece o anın sıcaklığı kalmıştı. Arya dizine yaslanmış, gözleri yavaş yavaş kapanıyordu. Nefesi ağırlaşıyor, rahatlamış haliyle uykuya dalıyordu. Karan bunu fark etti, hafifçe tebessüm etti. Karan (içinden): > “İşte istediğim şey... Böyle huzurlu bir an.” Arya’nın başı iyice ağırlaştı, neredeyse tamamen uyuyordu. Karan nazikçe elini kaldırdı, hafifçe saçlarını okşadı. Sonra yavaşça onu kucakladı, kırılacakmış gibi ama bir o kadar da şefkatle. Karan: > “Hadi, seni yatağa götüreyim.” Arya kımıldamadı, tamamen teslim olmuştu. Karan onu dikkatlice kucaklayıp kalktı. Sessiz adımlarla odaya götürdü, yatağa yatırdı. Karan (hafifçe): > “Güzel uykular, Arya.” Sonra tekrar saçlarını okşadı, odadan çıkmadan önce bir süre onu izledi. Yüzünde hem huzur hem de sevgi vardı.