Bölüm 13

Kahvelerini yudumlamaya devam ettiler. Odanın içinde sessiz ama huzurlu bir hava vardı. Dışarıda hava kararmıştı ama içerideki sıcaklık her şeyi dengeliyordu. Arya, kahve fincanını iki eliyle tutmuş, karşısındaki koltukta oturan Karan’a kısa kısa bakıyordu. Karan, fincanındaki son yudumu içerken göz ucuyla Arya’ya baktı. Karan: > “Kahve güzel olmuş. Ellerine sağlık.” Arya (omuz silkerek): > “Hazır kahve zaten. Öyle çok bir şey yapmadım.” Karan: > “Fark etmez. Bazen küçük şeyler güzel hissettiriyor.” Arya bir şey demedi, sadece başını hafifçe salladı. Son yudumunu alırken beli yine rahatsız edici şekilde sızladı. Karan bunu fark etti. Karan (ciddileşerek): > “Gel, beline buz koyalım. Fazla zorladın belli.” Arya (başını iki yana sallayıp): > “Yok ya, sonra koyarım. Şimdi iyiyim.” Karan (ısrarla): > “İyiyim deyip ertelersen daha kötü olur. Hadi, uzan biraz. Ben hallederim.” Arya bir an tereddüt etti ama sonunda koltuğa hafifçe uzandı. Karan mutfağa gidip buzlukta küçük bir buz poşeti buldu, temiz bir beze sardı ve geri döndü. Arya gözlerini kapatmıştı, bir eli hâlâ belindeydi. Karan: > “Tamam, sakin ol. Şimdi koyuyorum.” Buzu nazikçe Arya’nın beline yerleştirdi. Soğukluk ilk anda bir irkilme yarattı ama ardından gelen rahatlama hissi yüzüne yansıdı. Arya (gözleri kapalı, sessizce): > “İyi geldi…” Karan: > “İyi ki beni dinledin.” Kısa bir sessizlik oldu. Televizyondan hafif bir müzik sesi duyuluyordu uzaktan. O an, söze gerek yoktu. İkisi de sadece dinleniyor, biraz soluklanıyordu. Bu kadarı şimdilik yeterliydi.