Bölüm 12

Karan, Arya’nın omzuna nazikçe dokundu. Onun o güçlü ama yorgun gözlerine baktıktan sonra hafifçe gülümsedi. Karan (yumuşak bir sesle): > “Arya, sana kahve yapayım mı? İster misin biraz?” Arya başını hafifçe yana eğdi, dudaklarının kenarı kıvrıldı. Arya (hafifçe gülerek): > “Hmm… olur. Ama… ben yapsam kafa dağıtırım. Hem… sen de benim elimden içersin, fena mı?” Karan gözlerini kısmıştı, nazikçe kaşlarını kaldırarak bir uyarı ekledi. Karan: > “Tamam, tamam… ama belini zorlamadan yap, olur mu? Yoksa kahve değil, direkt buz torbası koyarım beline.” Arya gülümseyerek ayağa kalktı. Hafif bir sarsıntıyla toparlandı ama kendinden emindi. Arya (alaycı bir tebessümle): > “Tamam doktor bey… emir büyük yerden.” Karan onun arkasından baktı. O an, sadece bir yara değil, bir iyileşme başlıyordu sanki. Ve bu kahve… sıradan değil, ikisinin arasında büyüyen güvenin küçük ama sıcak bir simgesiydi. Arya mutfağa geçti, kahve yapmaya başladı. Karan koltukta otururken göz ucuyla onu izliyordu. Birkaç dakika sonra Arya hafifçe seslendi: Arya (mutfağın içinden): > “Karan, su bardağına uzanamıyorum, gelir misin?” Karan hemen ayağa kalktı, hafif gülümseyerek yanıt verdi: Karan: > “Tabii, geliyorum!” Karan mutfağa doğru yürüdü ve su bardağını aldı. Arya ona bakıp hafifçe gülümseyerek: Arya (alaycı bir tonla): > “Şimdi git, sen koltukta otur. Bana öğrenci gibi davranıyorsun.” Karan hafifçe omuz silkerek mutfaktan çıktı, bardağı Arya’ya doğru uzattı. Arya bardağı aldı ve hafifçe başını salladı. Arya kahveleri hazırlayıp tepsiye koydu. Dikkatlice içeri geçti, Karan hâlâ koltukta onu izliyordu. Arya tepsiyi sehpanın üzerine yerleştirdi. Arya: > “Kahveler hazır. Umarım beğenirsin.” Karan, fincanı aldı. Önce Arya’ya sonra kahveye baktı. Karan (hafifçe gülerek): > “Sen yaptıysan kesin güzeldir.” Arya da fincanını aldı, Karan’ın yanına oturdu. Bir süre sessizlik oldu. Sadece kahvelerinden aldıkları yudumların sesi duyuluyordu. Sessizlik huzurluydu. Karan: > “Biliyor musun… şu an, her şey birkaç dakalığına da olsa normalmiş gibi geliyor.” Arya (usulca): > “Ben de öyle hissediyorum. Kafam durdu sanki. Sadece bu an var.” Karan gözlerini Arya’ya çevirdi, Arya da ona. Göz göze geldiler. İkisinin de yüzünde küçük ama gerçek bir gülümseme vardı. Karan (sessizce): > “Bu anı unutma.” Arya: > “Unutmam.”