Aras'ın kaldığı oda, çalışanlar için ayrılan bölümdeydi. Misafir odalarından daha sade ama oldukça düzenliydi.
Kapıyı açıp içeri girdik.
"Sen yatağa geç." dedi Aras.
"Peki ya sen?"
"Kanepede yatarım."
"Gerçekten rahat olur musun?"
"Merak etme, zaten burada çoğu zaman birkaç saat uyuyabiliyorum."
Başımı salladım.
Valizimden üzerimi değiştirmek için pembe renkli, sade ve rahat geceliğimi çıkardım. Banyoya geçip üzerimi değiştirdikten sonra odaya döndüm.
Aras bir an bana baktı, sonra hemen gözlerini başka tarafa çevirdi.
"İstersen ışığı kapatayım."
"Tamam."
Oda loş bir aydınlığa büründü.
Ben yatağa uzandım. Yastığı başımın altına koyup battaniyeyi üzerime çektim.
Aras ise pencerenin önündeki tekli koltuğa oturmuştu.
Uyuduğumdan emin olmak ister gibi sessizce bana bakıyordu.
Benim ise gözlerim çoktan kapanmaya başlamıştı.
Yol yorgunluğu ağır basmıştı.
Aradan birkaç dakika geçti.
Tam o sırada komodinin üzerindeki telefonum titredi.
Ekran karanlık odada kısa süreliğine aydınlandı.
Yusuf:
"Uyudun mu?"
Telefon birkaç saniye sonra yeniden titredi.
Yusuf:
"Bugün hiç yazmadın."
Bir mesaj daha...
Yusuf:
"İyi misin?"
Aras istemeden de olsa ekrana kaydı.
Mesajların aynı kişiden peş peşe geldiğini fark etti.
Kaşları hafifçe çatıldı.
Telefonu eline almadı.
Mesajları okumaya çalışmadı.
Sadece ekranda görünen ismi gördü.
Yusuf.
İçinde tarif edemediği bir rahatsızlık oluştu.
Kimdi bu Yusuf?
Yakın arkadaşı mıydı?
Yoksa... eski sevgilisi değildi ama hoşlandığı biri miydi?
Aklındaki soruların hiçbirinin cevabını bilmiyordu.
Tam o sırada telefon yeniden titredi.
Yusuf:
"Müsait olunca yaz olur mu?"
Aras derin bir nefes aldı.
Bakışlarını telefondan çekip bana çevirdi.
Ben ise çoktan derin bir uykuya dalmıştım.
Yüzümde yorgun ama huzurlu bir ifade vardı.
Aras istemsizce gülümsedi.
"İyi geceler, Mary..." diye fısıldadı.
Sonra kanepedeki battaniyesini alıp uzandı.
Fakat gözlerini kapatsa da aklından tek bir isim çıkmıyordu.
Yusuf.