Gece iyice çökmüştü. Antalya'nın sıcak havası bile yerini serin bir rüzgâra bırakmıştı.
Arabayla otele döndük.
Aras otelin çalışan girişinden içeri girdi. Ben de onun peşinden yürüdüm. Resepsiyondaki görevliler Aras'ı görünce selam verdi.
"İyi vardiyalar."
"Sağ olun."
Bana dönüp gülümsedi.
"Bugün çok yoruldun. Dinlensen iyi olur."
Başımı salladım.
"Sanırım öyle."
Asansöre binip odamın bulunduğu kata çıktık.
Kapının önüne geldiğimizde Aras durdu.
"Benim de gitmem lazım."
"Sen otelde kalmıyor musun?"
"Kalıyorum ama çalışanlar için ayrılan bölüm başka. Misafir odalarından ayrı."
"Anladım."
Bir an sessizlik oldu.
"İyi geceler." dedim.
"İyi geceler, Mary."
O odasına giderken ben de kartımı okutup içeri girdim.
Oda oldukça sessizdi.
Perdeyi araladım. Şehrin ışıkları uzaktan parlıyordu.
Üzerimi değiştirip yatağa uzandım.
Dakikalar geçti...
Sonra yarım saat...
Ama gözlerimi kapattığım an içimi garip bir huzursuzluk kaplıyordu.
Çocukluğumdan beri tek başıma uyumayı hiç sevmezdim.
Evde bile annem ya da kardeşlerim başka odadaysa kapıyı açık bırakırdım.
Bilmediğim bir şehirde, koca otelde tek başıma olmak daha da tuhaf hissettiriyordu.
Defalarca sağa sola döndüm.
Uyuyamıyordum.
En sonunda telefonu elime aldım.
Bir süre ekrana baktım.
Yazsam mı...
Yazmasam mı...
Sonunda kısa bir mesaj gönderdim.
Mary: "Uyuyor musun?"
Mesaj neredeyse anında görüldü.
Aras: "Hayır. Resepsiyondayım."
Birkaç saniye sonra bir mesaj daha geldi.
Aras: "Bir şey mi oldu?"
Biraz düşündükten sonra yazdım.
Mary: "Tek başıma uyuyamıyorum."
Mesajı gönderdikten sonra utanıp telefonu yatağa bıraktım.
Aradan birkaç dakika geçti.
Kapı hafifçe çalındı.
Kapıyı açınca karşımda Aras vardı.
Üzerinde otelin personel kıyafeti vardı.
"İyi misin?"
"Evet... Sadece yabancı bir yerde olunca biraz tedirgin oldum."
Aras birkaç saniye düşündü.
"İstersen benim kaldığım odaya geçebilirsin."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Rahatsız olur musun?"
"Olmam."
Sonra hemen ekledi.
"Yanlış anlama. Odamda küçük bir kanepe var. Ben orada kalırım, sen yatağa geçersin. Ya da tam tersi, hangisinde rahat edersen."
Teklifi gayet sakindi.
Beni rahatlatmaya çalışıyordu.
Bir süre düşündüm.
"Olur... Ama gerçekten rahatsız olmanı istemem."
Aras hafifçe gülümsedi.
"Merak etme. Zaten gece vardiyasındayım. Arada odaya uğrayacağım. Sen rahat uyu yeter."
İlk kez onun yanında kendimi biraz daha güvende hissettim.
Bu güven, aşk değildi.
Ben hâlâ ona âşık değildim.
Sadece yıllardır tanıdığım o gizemli yabancı, artık tamamen yabancı gibi hissettirmiyordu.