Kafeden çıktıktan sonra Buse ile Deren otoparka doğru yürürken önden gittiler. Ben ise Kerem ve Emir'le biraz geride kalmıştım. Aras arabasının anahtarını almak için kısa süreliğine otele doğru yöneldi.
Kerem gülümseyerek bana baktı.
"Bir şey söyleyeceğim ama yanlış anlama."
Merakla ona döndüm.
"Söyle."
Kerem, Emir'e bakıp gülümsedi.
"Biz Aras'ın sonunda bir kız arkadaş edindiğini sandık."
Ben istemsizce güldüm.
"Yok, öyle bir şey değil."
Emir şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
"Ciddi misin?"
"Evet. Biz sadece arkadaşız."
İkisi de birbirine baktı.
"İnanması zor." dedi Kerem.
"Neden?"
Emir omuz silkti.
"Çünkü Aras normalde hiçbir kızla bu kadar ilgilenmez."
Kerem söze devam etti.
"Bugün masada fark etmedin mi? Sürekli seni kontrol ediyordu. Bir ihtiyacın var mı, sıkıldın mı, üşüdün mü... Hep seni izliyordu."
Ben hafifçe gülümsedim.
"Abartıyorsunuz."
"Yok." dedi Kerem. "Biz onu yıllardır tanıyoruz."
Emir de onayladı.
"Hem bir şey daha söyleyeyim."
"Neymiş?"
"Seni ilk gördüğümüzde ikimiz de aynı şeyi düşündük."
"Neyi?"
Emir gülerek başını salladı.
"Gerçekten çok güzelsin."
Kerem de kahkaha attı.
"Fotoğrafların güzelmiş ama gerçekte çok daha güzelsin."
Utanarak teşekkür ettim.
"Sağ olun."
Kerem, sesini biraz alçalttı.
"Şimdi Buse ile Deren'in neden bütün akşam garip davrandığını da anlıyoruz."
"Neden?"
"Biraz kıskandılar galiba."
Emir gülerek,
"Biz bile fark ettik."
Tam o sırada Aras uzaktan yürüyerek yanımıza geldi.
"Ne konuşuyorsunuz?"
Kerem sırıttı.
"Hiç."
Aras şüpheyle bize baktı.
"Kesin yine benim dedikodumu yaptınız."
Emir omzuna hafifçe vurdu.
"Yok oğlum. Sadece arkadaşınla sohbet ediyorduk."
"Arkadaşın" kelimesini özellikle vurgulamıştı.
Aras hiçbir şey demedi ama bakışları bir an bana kaydı.
Ben de gözlerimi kaçırdım.
İçimizden hiçbirimiz hissettiklerimizi söylemiyorduk.
Çünkü herkes bizi sadece iyi anlaşan iki arkadaş sanıyordu.
Belki biz de öyle olduğumuza kendimizi inandırmaya çalışıyorduk.