Adam sinirle üstüme yürürken korktum ve geri attım.. Adam öfke... Hızla oradan uzaklaşmaya çalışırken adam arkamdan bağırdı...
-Seni velet... Buraya gel sadece sana bağzı sorular sorucam!!
Adam böyle söyledi ama sesi çok korkuç geliyordu... Ben birşey yapmadım ki neden kaçıyorum... Sadece... Sadece suçlu insanlar gizlenir... Böyle düşündüm ve cesaretimi toplayıp arkamı döndüm ve adama bakıyorum...
- Ne istiyorusun!!
Dedim... Sesim istemsizce çok tehditkar çıkmıştı ama geri adım atmadım... Adam sinirli bir şekilde bağırır....
-O zaman sadece doğruları söyleyebilirsin... Tabi yaşamayı seviyorsan!!
Sesi çok korkutucu geliyor ama zaten kötü hiçbirşey yapmadım bu yüzden başım dik bir şekilde cevap veririm
- Yanlış bir şey yapmadığıma eminim... Ve asla yalan söylemem!!
Bunları duyduktan sonra adam direkt söze girdi...
- O üstündeki siyah palto onu nereden....buldun, bana hemen söyle!!!
Dedi, öfkeden köpürürken...
- Dün...bir adam yaralanmıştı ve... ona yardım ettim...oda bana paltosunu verdi!!
Böyle bir durumda sadece dürüst olmak en iyi seçenek... Adam bir an duraksadı...yüzü endişe ile doldu...
- Sen...yaralandığını mı söyledin??!!
Sesi titriyor.. Ne yapmam gerek diye düşündüm...
-B,bayım...o adam... Dün yanımdan ayrılmadan...önce çok daha iyidi... Yani endişe etmeyi-
Ben konuşurken adam bağırarak sözümü kesti....
- O NEREYE GİTTİ!!!
Dedi tehditkarca...Eğer bilmediğimi söylersem sonunda kötü şeyler olucak gibi hissediyorum.... Ne yapmam gerek diye düşünürken... Bir ses duyarım...
- Küçük bir genç hanıma karşı çok kabasın Carter...
Bu adam dünkü adamdı...az önce bana bağıran adamın gözlerinden birkaç yaş dökülür ve dünkü adama sarılır... Ben nasıl bir duruma düştüm.... Burada neler oluyor... Kavramakta zorlanıyorum... Yaralanan adam bana bakıp konuşmaya başlar...
- Ah, Vanessa... Kusura bakma... Şaşırmış olmalısın...
Sesi düne göre çok daha sıcak ve yumuşak...
- Ben... Neler oluyor burada bayım?
Gerçekten olayları çözmek çok zor... Kafam çok karışık...diğer adam şaşkınca lafa girer...
- Siz... Siz tanışıyormusunuz!!!
Sesinden sadece şaşkınlık akıyor...Daha önce Yaralanan adam sırıtır ve...
-Kısmen...
Dedi...sesinde bir alaycılık hissettim... Ve merakla sordum...
-ummm...bayım... sizin isminiz nedir??
Biraz tereddüt ile sordum... Adam güler....
-Oh, Tanrım... Benim kabalığım kusura bakma... Ben Daniel buda kardeşim Carter... Onun kabalığına takılma...
Sesi hala alaycı geliyordu... Ama bunu takmadım...Daniel biraz tereddüt ederek bir soru sordu...
- Vanessa... Ailen nerede??
Dedi nazikçe... Ortamı germemek için konuşmadan önce küçük bir kahkaha attım...
- haha... Şey onları kendimi bildim bileli...tanımadım...
Ortam çok gerginleşti... Birden Daniel konuşmaya devam etti...
-Ben... Üzgünüm...
Sesi endişeli geliyordu...
- Sorun değil... Cidden...atlatalı uzun zaman oldu...
İyi olduğumu göstermeye çalıştım... Daniel birkaç kez konuşacak gibi oldu ama konuşmadı en son onun yerine Carter konuştu...
- Sana karşı kaba olduğumdan dolayı üzgünüm.... Ama sana bir teklifim var... Bizimle gelmeye ne dersin...
Heyecanla söyler... Sesinde herhangi bir art niyet yok ama şaşırırım...
- Nee!!!
İstemsizce haykırırım...