Ren, köyden dönüş yolunda huzursuz bir sessizliğe bürünmüştü. Geceleri gölgeyle olan savaşı kazandığını düşünüyordu, ancak zihninde bir boşluk vardı. O anları hatırlamak istese de, parçalar bir türlü yerine oturmuyordu. Arin ve Mae, köyün kurtarılmasından memnundu, ancak Ren’in soğuk ve donuk tavırları onların dikkatini çekmişti.
Kanlı Orman
Tapınağa dönüş yolunda grup bir mola verdi. Ormanın derinliklerinde, Kaida’nın belirlediği güvenli bir noktada kamp kurdular. Ren, diğerlerinden uzaklaştı ve bir ağacın gölgesine oturdu. Zihni sürekli karışıyordu. İçindeki gölge ona fısıldıyordu: “Beni kontrol ettiğini sanıyorsun, ama aslında ben seni yönetiyorum.”
Gece ilerlediğinde, Ren’in bilinci giderek bulanıklaştı. Yavaşça ayağa kalktı ve hiçbir şey söylemeden karanlık ormanın derinliklerine doğru yürümeye başladı. Arin ve Mae, onun gittiğini fark etmediler.
Ormanın kalbine ulaştığında, gözleri karardı ve elleri istemsizce hançerine uzandı. Önünde, sessizce otlayan birkaç yaban domuzu vardı. Ancak Ren’in zihni, onları birer tehdit olarak algıladı. Gözleri, artık tamamen karanlığın etkisindeydi. İçindeki vahşi öfke patladı.
Ren, hançerini savurarak hayvanlara saldırdı. Keskin çığlıklar, ormanın sessizliğini deldi. Domuzların her biri acı içinde kıvranırken Ren, adeta bir canavara dönüşmüştü. Vahşetle dolu bu anlar, onun bilincinde silik bir gölge gibi kalıyordu. Kan ellerine bulaştı, ancak yüzünde hiçbir duygu belirtisi yoktu.
Unutulmuş Karanlık
Sabah olduğunda, Ren, kanlı elleri ve yırtık kıyafetleriyle kamp alanına geri döndü. Mae, onun hâlini görünce şaşkınlıkla yaklaştı. "Ren! Neler oldu? Bu kan da ne?" diye sordu.
Ren, boş bir ifadeyle ellerine baktı. "Hatırlamıyorum," dedi kısık bir sesle. "Sadece... uyandım ve bu haldeydim."
Arin, şüpheyle bakıyordu. "Bu kadar kan, ormanda büyük bir şeye saldırdığının işareti. Ama neden hiçbir şey hatırlamıyorsun?"
Ren, ne diyeceğini bilemedi. İçindeki karanlık bir kez daha kontrolden çıkmıştı ve o bunu durdurmayı başaramamıştı. Ancak kimseye gerçeği söyleyemezdi. İçindeki gölgenin ne kadar derinlere indiğini kimse bilmemeliydi.
Görünmeyen Tehlike
O gece, Mae ve Arin uyurken, Ren tekrar ormanda dolaşmaya çıktı. Ancak bu sefer, kan izleriyle dolu bir patika buldu. O patika, önceki gece yaptıklarının izlerini taşıyordu. Domuzların parçalanmış cesetleri, Ren’i hem korkuttu hem de içine garip bir haz duygusu saldı. Kendi kontrolünü kaybetmiş bir şekilde yaptığı bu vahşet, içinde bir tür tatmin bırakıyordu.
Ama daha da korkunç olan, cesetlerin arasından yükselen bir enerji hissetmesiydi. Karanlık, sadece onun zihninde değil, artık dış dünyada da şekilleniyordu. Kanla beslenen bir varlık… Ren, kendi gölgesinin bir bedene bürünmeye başladığını hissetti. Ve bu varlık, ona fısıldıyordu: “Sen ve ben, artık biriz. Bu dünyanın karanlığa ihtiyacı var, Ren. Ve bunu birlikte yapacağız.”
Yeni Bir Maske
Tapınağa döndüklerinde, Ren, olanları tamamen gizlemeye karar verdi. Artık diğerleri için bir kahramandı, ama içindeki gölge ona farklı bir rol biçiyordu. Kendini bir yandan bu karanlığa karşı savaşırken, bir yandan da onunla iş birliği yaparken buldu.
Kaida’nın gözleri, Ren’in üzerindeki değişimi fark ediyordu. Ancak henüz bir şey söylemedi. Karanlık, Ren’i yavaşça ele geçiriyor
du. Ama bunu kimse bilmeyecekti.