Vuslat

Başımı kaldırıp gözlerine baktım. Güçlü olmam lazımdı, her zamanki gibi... "Ne yapabilirsin ki? Ben zaten ölüyüm!" Ölü bir insanı ne ile korkutabilirsiniz ki? Hiçbir şey. Saçımı koparmak istercesine eline sardı ve iyice çekti. Canım yansa da gıkım çıkmıyordu, daha kötü acılar yaşamıştım. Elindeki telefonu bana çevirdi ve bağırarak "sana bir şey yapamam ama ona yaparım..!"dedi. İçimdeki kahkahayı daha fazla durduramadım ve sesli bir şekilde gülmeye başladım. Bana anlamsız gözlerle bakıyordu. Beni anlayamazdı zaten..! "Onun 10 kilometre yakınına bile yaklaşamazsın." Beni salak mı sanıyordu? Karşısında kim var bilmiyordu..! Ben Aleda Bayhan, kızım için kendimi öldürdüm, sevdiğim adamdan uzak kaldım ve kendi cenazeme gittim. Ama aptalın teki beni hâlâ korkutmaya çalışıyordu? İyi okumalar...:)