Kaybolan Kız
Müzik bütün bahçeyi dolduruyordu.
Işıklar geceyi gündüze çeviriyordu.
İnsanlar dans ediyor, gülüyor ve eğleniyordu.
Ama Mavi'nin içindeki huzursuzluk büyümeye devam ediyordu.
Elindeki meyve suyundan bir yudum aldı.
Sonra tekrar kalabalığın içinde Ece'yi aradı.
Bulamadı.
"Birini mi arıyorsun?"
Duru yanına gelmişti.
"Ece'yi."
Duru kaşlarını kaldırdı.
"Ece'yi mi?"
"Evet."
"Neden?"
"Bilmiyorum."
Aslında biliyordu.
Ece'nin yüzündeki korkuyu unutamıyordu.
Bir şeyler saklıyordu.
Ve her geçen dakika bu his güçleniyordu.
Saat gece yarısını geçmişti.
Parti bütün hızıyla devam ediyordu.
Bahçenin bir tarafında öğrenciler dans ediyor, diğer tarafında sohbet ediyordu.
Oğuz ve Duru yine tartışıyordu.
Bu sefer konu müzikti.
"Bu şarkı güzel."
"Hayır değil."
"Güzel."
"Kötü."
"Güzel."
"Kötü."
Mavi istemsizce güldü.
Yeşim başını iki yana salladı.
"Bunlar bir gün birbirlerini öldürecek."
Lale kahkaha attı.
"Ya da evlenecek."
Tam o sırada Mavi telefonunun titrediğini hissetti.
Mesaj.
Bilinmeyen numara.
Kalbi hızlandı.
Hemen açtı.
Tek satır vardı.
Çok geç olmadan git.
Mavi'nin yüzü soldu.
Birkaç saniye ekrana baktı.
Bu artık şaka olamazdı.
Kesinlikle olamazdı.
"İyi misin?"
Ses Kayra'ya aitti.
Mavi başını kaldırdı.
Kayra birkaç adım uzağında duruyordu.
İlk kez üzerinde okul üniforması yoktu.
Siyah gömlek giymişti.
Saçları hafif dağılmıştı.
Ve her zamanki gibi sakin görünüyordu.
Ama gözleri dikkatliydi.
Mesajı fark etmişti.
"Bir şey yok."
Kayra inanmadı.
"Yine mi?"
Mavi kaşlarını çattı.
"Yine mi ne?"
"Mesaj."
Bu sefer şaşıran Mavi oldu.
"Nereden biliyorsun?"
Kayra cevap vermedi.
Bu durum Mavi'nin sinirini bozdu.
"Bu okuldaki herkes neden yarım konuşuyor?"
Kayra istemsizce güldü.
İlk kez gerçekten gülmüştü.
Ve Mavi istemese de bunun hoşuna gittiğini fark etti.
"Kayra!"
Bir ses ikisini de böldü.
Ece.
Nefes nefese görünüyordu.
Ve korkmuştu.
Gerçekten korkmuştu.
Kayra'nın yüzündeki ifade anında değişti.
"Ece?"
"Konuşmamız lazım."
Şaşkınlıkla etraflarına baktı.
Sonra:
"Hemen."
dedi.
Kayra birkaç saniye durdu.
Ardından Ece'yle birlikte uzaklaştı.
Mavi onları gözleriyle takip etti.
Bir şeyler ters gidiyordu.
Ve bunu hissedebiliyordu.
Yaklaşık yarım saat sonra...
Ece geri dönmemişti.
Önce kimse fark etmedi.
Sonra arkadaşlarından biri sormaya başladı.
Ardından bir başkası.
Ve kısa süre içinde söylentiler yayıldı.
"Ece nerede?"
"Onu gören oldu mu?"
"Az önce buradaydı."
Kalabalıkta hafif bir hareketlenme başladı.
Saat gece bire yaklaşırken Mavi bahçenin biraz dışındaki koridorlara yürüdü.
Biraz sessizlik istiyordu.
Parti kalabalığı bunaltmaya başlamıştı.
Tam köşeyi dönerken bir ses duydu.
Bir erkek sesi.
Sinirliydi.
"...beni buna karıştırmayacaksın."
Mavi durdu.
İkinci ses daha alçaktı.
Ama tanıdı.
Kayra.
"Artık çok geç."
Kalbi hızlandı.
Yine bilmemesi gereken bir konuşmaya denk gelmişti.
Tam geri dönmeyi düşünüyordu ki bir çarpma sesi duyuldu.
Sert bir ses.
Ardından sessizlik.
Tam sessizlik.
Mavi'nin tüyleri diken diken oldu.
Birkaç dakika sonra bahçeye döndüğünde ortam tamamen değişmişti.
Müzik durmuştu.
İnsanlar toplanmıştı.
Panik vardı.
Fısıltılar yükseliyordu.
Duru koşarak yanına geldi.
"Mavi!"
"Ne oldu?"
Duru'nun yüzü bembeyazdı.
"Ece kayıp."
Mavi'nin boğazı kurudu.
"Kayıp mı?"
"Kimse bulamıyor."
Dakikalar geçtikçe panik büyüdü.
Ev sahibi öğrencinin ailesi güvenliği çağırdı.
Bahçe tarandı.
Koridorlar kontrol edildi.
Havuz çevresi arandı.
Ama Ece yoktu.
Sanki buhar olmuştu.
Ve tam herkes aramaya devam ederken...
Bir çığlık duyuldu.
Keskin.
Korku dolu.
Bahçenin arka tarafındaki eski iskeleden gelmişti.
Herkes aynı anda sese döndü.
Kalabalık koşmaya başladı.
Mavi'nin kalbi deli gibi atıyordu.
Duru'nun elini tuttu.
Birlikte kalabalığın peşinden gittiler.
İskeleye vardıklarında öğrenciler donup kalmıştı.
Kimse konuşmuyordu.
Kimse hareket etmiyordu.
Mavi insanların arasından bakmaya çalıştı.
Ve gördüğü şey yüzünden nefesi kesildi.
İskelenin sonunda bir telefon vardı.
Yerde.
Parçalanmış halde.
Ece'nin telefonu.
Ama Ece ortada yoktu.
Polis çağrıldı.
Parti sona erdi.
Öğrenciler ifadeleri alınmak üzere bekletildi.
Herkes aynı şeyi soruyordu.
Ece neredeydi?
Kimse bilmiyordu.
Ya da...
Kimse bildiğini söylemiyordu.
Gece sona ererken Mavi'nin gözü Kayra'yı buldu.
Bahçenin diğer tarafında tek başına duruyordu.
Yüzü ifadesizdi.
Ama elleri yumruk olmuştu.
Ve ilk kez...
Gerçekten korkmuş görünüyordu.
Mavi'nin içinden kötü bir his geçti.
Çünkü Ece'nin kaybolduğu gece onu son gören kişilerden biri Kayra'ydı.
Ve bu sır, çok yakında bütün Venera Akademi'yi sarsacaktı.