Bölüm 5

Aden, gözlerini açtığında, sabah güneşinin odanın içine sızdığını gördü. Yavaşça yataktan kalktı ve duşa girdi. Sıcak suyun vücudunu sarmasıyla birlikte, üzerindeki tüm ağırlıkların yavaş yavaş kaybolduğunu hissetti. Kendini biraz daha iyi hissetmek için özenle hazırlanmak istiyordu. Saçlarını düzleştirip sade bir takım elbise giyerek, makyajını da yapmayı ihmal etmedi. Sonrasında, derin bir nefes alarak aşağıya inmeye karar verdi. Aşağıya indiğinde, kahvaltı masasında ailesinin ve korumalarının olduğunu gördü. Dayısı, masanın başında oturuyordu. Aden, yanına yaklaşıp, “Ne zaman yola çıkıyoruz?” diye sordu. Dayısı, “Kahvaltını yap, öyle çıkarız,” yanıtını verdi. Aden, kahvaltı masasında oturup oldukça iştahlı bir şekilde yemek yemeye başladı. Yemek sırasında, Kaan’ın telefonuna bir arama geldi ve o, odanın biraz ilerisinde konuşmaya gitti. Aden, merakını gizlemeye çalışarak dikkatle yemeğini yemeye devam etti. Bir süre sonra, yemeğini bitirip sofradan kalktı. Dayısının kolundan tuttuğunu hissettiğinde, “Sana dediğim şeyi iyi düşün. Ben senin iyiliğin için diyorum,” dedi. Aden, kolunu kurtarıp, “Kimsenin benim iyiliğimi düşünmesine gerek yok. Kendimi koruyabilirim,” diye yanıtladı ve yukarıya çıktı. Valizini hazırlarken Kaan odaya girdi. “Bir şeyler konuşmak istiyorum,” dedi. Aden, “Dinliyorum,” diyerek valizini toplamaya devam etti. Kaan, “Freni kesen kişiyi buldum,” dedi. Aden, hemen durup Kaan’a döndü, “Kimmiş?” diye sordu. Kaan, “Seni öldürmeye çalışan kişinin adamıymış,” diye yanıtladı. Aden’in içindeki öfke kabardı, “Peki buldunuz mu?” diye sordu. Kaan, “Evet,” dedi. Aden, “Abimden hesap sorduktan sonra beni ona götür,” dedi. Kaan, “Tamam,” demişti ama sonra Aden’e bakarak, “Teklifimi düşündün mü?” diye sordu. Aden, “Düşünecek fırsatım olmadı, belki de gerek yoktur. Ben adamı bulurum,” dedi. Kaan, “Seçim senin ama teklifim hala geçerlidir,” diyerek göz kırpıp odadan çıktı. Aden’in yüreği kıpır kıpır oldu, ama içinden bu adama dair hislerine kızıyordu. Valizini alıp aşağıya indi. Valizini korumalara verip arabaya bindi. Kaan, kendi arabasıyla arkalarından geldi. Araba hareket ettiğinde, Aden derin düşüncelere daldı. Bir bakmış ki havalimanındalar. Herkes inip jete bindi. Kaan, Aden’in yanına oturdu. Dayısı da karşılarına oturdu. Dayısı, sessizliği bozarak, “Aden, annenden bir iz var,” dedi. Aden, “Biliyorum,” diye yanıtladı. Dayısı, “Nereden biliyorsun?” diye şaşırarak sordu. Aden, “Asker arkadaşlarımdan rica etmiştim annemi aramaları için, onlar söyledi,” dedi. Dayısı, “Türkiye’ye geri dönünce gideriz,” diye ekledi. Aden, kafasını salladı. Bir süre sessizlik içinde beklediler. Jet, İsviçre’ye iniş yaparken, Aden, yavaş yavaş inişi izlemeye başladı. Nihayet kapılar açıldığında, Aden dışarı fırladı ve İsviçre'nin muhteşem manzarasına baktı. Gözleri, kar beyazı dağların ve yemyeşil vadilerin arasında kayboldu; her şey yeni bir başlangıcın habercisi gibiydi.