Sonra bana hiç beklemediğim bir şey söyledi.
“Benim seni kanlı canlı göresim var artık.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Bir süre ekrana baktım.
Sonunda sadece:
“Benim de,” diyebildim.
Buluşmak için gün ve saat ayarlamayı düşünüyordum. Sanki aramızda uzun yollar varmış gibi davranıyordum. Sonra aklıma geldi; Emre aslında bana sadece yarım saat uzaklıkta yaşıyordu.
Bunu fark ettiğinde hiç düşünmeden:
“O zaman yarın yanındayım,” dedi.
Mesajı okuduğum an kalbim hızlanmaya başladı.
Üstelik o sırada ben de iş değiştirmiştim. Artık bir Coffy şubesinde barista olarak çalışıyordum.
Ertesi günkü vardiyam yaklaşırken heyecandan yerimde duramıyordum. İş arkadaşlarıma dönüp günlerdir anlattığım kişiden bahsettim.
“Size anlattığım kişi var ya…”
Yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu.
“Yarın şubeye gelecek.”
O gece uyumak bile zor olmuştu. Aylarca ekranın arkasından tanıdığım kişiyle ilk kez yüz yüze gelecektim.