Emre geldiğinde kalbim o kadar hızlı atıyordu ki yerinden çıkacakmış gibi hissediyordum. Aylarca konuştuğum insan birkaç adım ötemdeydi ama heyecandan gözlerinin içine bile bakamıyordum. Her göz göze gelişimizde utanıp bakışlarımı kaçırıyordum.
Selamlaştık. Ardından ben erkenden molaya çıktım.
Onunla baş başa kaldığımız ilk birkaç dakika boyunca tek düşünebildiğim şey, gerçekten de fotoğraflardaki kadar tatlı olduğuydu. Ama beni en çok etkileyen şey görünüşü değildi. Yanında inanılmaz güvende hissediyordum. Aylardır içimde yara gibi duran, beni bıraktığı dönem ise hiç açılmadı. Sanki ikimiz de o günü geçmişte bırakmaya karar vermiştik.
Her şey o kadar doğal ilerliyordu ki…
İlk buluşmamızda Live Photo Studio’ya gittik. Ve ilk öpücüğümüz de orada gerçekleşti.
Onunla sarılabiliyor, elini tutabiliyor ve onu öpebiliyordum. Garip olan şey ise bunun bana hiç yabancı gelmemesiydi. Sanki ilk kez buluşmuyorduk da yıllardır birbirimizi tanıyorduk. Yanında olmak o kadar doğru hissettiriyordu ki, o an hayatımın aşkıyla karşı karşıya olduğuma inanmıştım.
Daha sonra Cadıköy’e gittik.
Aslında acıkmıştım ama heyecandan iştahım tamamen kapanmıştı. Bunu fark edince yemeğimi kendi elleriyle bana yedirmeye başladı. O an kendimi küçük bir çocuk gibi hissediyordum. Bana gösterdiği ilgi ve şefkat kalbimin en hassas yerlerine dokunuyordu.
Oturduğumuz masanın üzerine yıllar boyunca birçok insan isimlerini kazımıştı. Ben de cebimden bir şey çıkarıp masaya kendi izimizi bıraktım.
Emre’nin adını ve kendi adımı yan yana kazıdım.
Belki yıllar sonra biri o masaya oturacak ve o isimlerin hikâyesini merak edecekti.
Bir süre daha sohbet ettik. Gün ilerledikçe üzerimdeki heyecan yerini huzura bırakmıştı. Kendimi ilk kez uzun zamandır bu kadar rahat hissediyordum.
Ve bir ara, ne zaman olduğunu bile hatırlamadan, başımı omzuna yasladım.
Gözlerim yavaş yavaş kapandı.
Aylarca sadece bir ekranın arkasından tanıdığım kişinin omzunda uyuyakalmıştım.
O an dünyanın en güvenli yeri, onun omzuydu.