“Emin değilim, Can.”
Bu üç kelimeyi duyduğum an başımdan aşağı kaynar sular dökülmüş gibi hissettim.
Uzun uzun kavga etmek istemedim. Ne diyeceğimi de bilmiyordum zaten. O an tek yapabileceğim şeyin durumu kabullenmek olduğunu düşündüm.
Zaman zaman ağladım. Acıyı hissettim. Ama kendimi sürekli aynı cümleyle avutuyordum:
“En azından ciddi şeyler olmadan bitti. Yoksa çok daha fazla acı çekerdim.”
Aslında bunun kendimi kandırmaktan başka bir şey olmadığını biliyordum. Çünkü içimde hâlâ bir yerlerde, “Belki olsaydık çok güzel olurduk,” düşüncesi yaşıyordu.
Aradan zaman geçti. Başkalarıyla konuşsam da aklım hep ona gidiyordu. Günün en alakasız anında bir anda aklıma düşüyor, kendimi onu düşünürken buluyordum. Bazen hesabına girip bakıyordum ama yazmaya cesaret edemiyordum.
Bir gün karma hakkında bir video paylaştı.
Videoyu görünce dayanamadım ve ona gönderdim.
“Karma :)” diye bir mesaj yazdım.
Beklediğim tepkiyi vermedi. Videoyu kısa süre sonra sildi ve konuyu değiştirdi.