Dik bir şekilde yolda yürüyen insanlara baktığımızda çok basit gibi gözükür değil mi? Altı üstü kafası yukarda deriz geçeriz. Ama nereden bilebiliriz ki o dik yürüyüşün ardında acıların yattığını ve o kişinin o acıdan destek alıp öyle dik yürüdüğünü… beni dik yürüyüşüm, dik başım ve kendisini ezdirmeyen birisi olarak tanımalı insanlar. Öyle olmadığımı bilseler bile öyle olmak için ise elimden geldiğince çaba göstereceğimi bilmeliler. Yolumda asla eğilmeyeceğimi bilmeliler…
“Vanessa sen ne yapıyorsun!” Peşimden gelen ve bağıran Luis’ i duymazdan gelemeye çalışırken Chloe konuşmaya başlamıştı. Hala da susmuyordu!
“Asıl sen ne yapıyorsun Chloe! Bir yardım için o adama yapışmana ne gerek var!?”
“Senin için yapıyorum bunu!” Benim içinmiş(!) Ne kadar komik.
“Benim için olsaydı böyle önüne gelene yapışmazdın!” Cidden çok sinir bozucu bir durumdayım şuan. Chloe’ye bildiği yanlışın doğrusunu öğretmek yerine Mars’ ı, Jüpiter’in yörüngesine yerleştirmek daha kolay(!)
"Of.” Diye sesli bir şekilde iç çektim. "Şimdi de iç çekiyor hanımefendi!” Chloe’ yi duymazdan gelmenin en iyi olduğunu düşünerek yoluma devam ettim.
Kendimden de bildiğim gibi genellikle koruyucular evden çıkmayı pek sevmez. Bende hiçbirisinin evini bilmiyordum. Bruce dışında… internette vakit geçirirken bana sosyal medyadan yazmıştı. O zaman tanışmıştık internet üzerinden. Birbirimizin adreslerini biliyorduk. Çok güvenmiştik birbirimize. Oysa ki birbirimizin yüzünü bile görmemiştik.
Sahi nereden gelmişti bu güven?
“Nereye gidiyoruz Vanessa? Cidden merak ediyorum.” Bir kez daha iç çekip durdum. “Tanıdığım birisi var. Soru sormaya kalkışma.” Her ne kadar soru sorma desem de susmayacağını adım gibi biliyorum. Offf…
————————————
Bruce’nin evinin önüne geldiğimizde arkama baktım. Luis yoktu. Zaten peşimden gelseydi muhakkak mal bir hareket yapardı ve belli ederdi kendisini.
Ağır bir şekilde zile bastım. Chloe ise hala sayıyordu. “Bıraksaydın gelecekti, ama yok! Bizim Vanessa ancak gurur yapsın.” Oncok goror yopson!
“O gurur birazdan seni paramparça etmesin de(!)" Güldü mazosişt.
“Kim o!”
Bruce’ nin sesini duyunca rahat bir nefes aldım. Fakat… nasıl yardım isteyebilirim ki? ‘Yürü galaksimi koruyacağız!” Mı diyecektim?
“Benim. Vanessa” İsmimi söylememle kapının açılması bir oldu. Şaşkın olduğu belliydi. Beni beklemiyordu. Galiba tek tanıdığı Vanessa benim. Bir dakika ya, ben bunları nereden çıkardım? Çocuğun şaşkın olduğu falan yok!
Kendi kendime kapı açılırken bahane söylüyorum, bana ne oldu bir anda?
“Selam? Tanıyamadım da.”
Tanımadığını tahmin etmeliyken bu salak aklım…
“İnternetten tanırsın belki. Vanessa.” Dedim.
Şimdi tanımıştı beni.
“Vanessa?” Şaşkınlıktan bir an ne yapacağını bilemedi. İnternetten birisiyle tanışıyorsun ve belli bir süre sonra o kişi kapının önünde buluyorsun. Ben olsam bende garip hissederdim.
“Acil bir şey mi oldu?” Tam söze gireceğim şurada Chloe benden önce davranarak. “Evet, oldu. Vanessanın galaksisine yardım ihtiyacı oldu.” O an çok sinirim bozuldu. Bu kadar da abartmasa keşke!
“Abartma Chloe!” Diye fısıltıyla ayağına bastım fakat bu hareketimi gören Bruce gülümsedi. Neden gördü ki!
' Sen neden yaptın?' Diye azarladı içimden bir ses.
O da haklı tabi.
“Tamam, içeri gelin isterseniz. Her şeyi daha iyi konuşuruz.” Başımı salladım. Fakat ilk adımı atan Chloe oldu. Her zaman ki gibi…
