Çaresizlik... Çok yoğun ve kötü bir duygu. İnsana her şeyi hissettiren tek duygu belki de. Tüm istemediğin şeyler kötü bir senaryo ile gözlerinin önünde canlanıyor; annenin ölüm anı, kardeşinin sana sarılırken saldırıya uğrama anı... Onların yaşadığı acı senin zihnine kazınıyor ve ruhunu yakıyor. Oysa ruhtur bizim temelimiz... Temelim bu kadar güçsüz mü? Bir depreme dayanamayacak kadar, küçük bir sarsıntıda kül olacak kadar?
Neden? Bir güce sahip olduğum için mi? Gücüm temelimi mi yakıyor? Neden dondurmuyor? Neden hep istediklerim hayatımda olmuyor?
tek bir cevap vardı;
Hayat olması gerektiği gibi değil, olduğu gibiydi...
"Vanessa! Beni duyuyor musun?" Birden Chloe'nin sesi ile yerimden sıçradım. İnsan bu kadar yüksek sesle bağırır mı be!
"Duyuyorum Chloe duyuyorum!"
"Şükür!" iç çekti. Chloe' ye baktım.
"Chloe ben Vionaya gitmek istemiyorum." Bu cümlem Chloe'yi nedensiz bir şekilde sinirlendirmişti.
"Ne demek gitmek istemiyorum? Sen kafayı mı yedin Vanessa, yemediysen benim kulaklarım sorunlu! Yardıma ihtiyacın var ve Vionada bir sürü koruyucu var. Birisi buraya yardıma gelse hiç bir şey olmaz her halde." İstemiyordum Bu yaptığım şey güçsüzlük olurdu.
"Hiç- bir- güç- be-ni- Vi-o-na-ya-gö-tü-re- mez!" Diye heceleyerek noktayı koydum ve odadan çıktım...
----------------------------------
"Hadi ama Luis! Bir daha düşün." Burada durduğuma inanamıyorum! Şu an Chloe tanıdığı bir kişinin ağağına yapışıyordu!
"Bak Chloe ben dışında bir sürü koruyucu var git onların dibine yapış!" Sakin ol... sakin ol...
Ben niye sakin oluyorum ya? Bas cümleyi git kızım!
"Sana kaldık sanki! Yürü Chloe!" Burada durup hakaret duymak istemiyordum. Chloe tam itiraz edecekmiş gibi bir
bakış atıp dudaklarını araladığında,
"Sakın itiraz edeyim deme!" Diye azarlayıp sürüklerken birden kolumda bir el hissettim. Chloe'nin kolu olduğunu düşünüp yola devam edecekken aklıma Chloe'nin kollarını tek elimle tuttuğumu ve onun benim kolumu tutamayacağı geldiğinde hızla arkama döndüm.
Luis denilen çocuk kolumu tutmuştu.
"Kırarım" dedim sert bir sesle. Anlamamış gibi bir ses çıkardığında gözlerimle kolumu tutan elini gösterdim ve cümleme devam ettim,
"5 saniye içerisinde kolumu bırakmazsan o elini kırarım!" Bu tepkim karşısında afallamışken kolumu sertçe savurup onun elinden kurtardım ve Chloe'yi de çekerek yoluma devam ettiğim an arkamdan bir ses geldi,
"Bana yardım edersen sana yardım ederim" Duraksadım ve yavaş yavaş başımı arkaya hareket ettirdim. O an kahkahayı bastığım andı.
"Senin yardımına ihtiyacım yok! Bunu o kalın duvarlı beynine sok!" Chloe bile bu tavrıma şaşırıyordu. Fakat o bu yüzümü bilmiyordu. Kendim asla birisine ezdirmeyeceğimi biliyordu ama.
"Sakin ol şampiyon, sinirini kendine sakla."
"Aptal şartlarını da kendine sakla o zaman!" Diyerek tek başıma ve dik başımla yürümeye başladım,
Chloe ise somurtarak arkamdan geliyordu...
