Bölüm 41

Yemeğimizi yedikten sonra yürüyüş yapmak için arka kapıdan çıktık. Sahil çok yakinimizdaydi.Mehri üzerine kolları olmayan bir lacivert tişört giydi. Ben ise altıma dar bir tayt ve şekilli bir uzun gömlek giymiştim.Babam buraları biliyormuydu, bende bilmiyorum ama beni bulmamasini istiyordum.Mehri ile kayalıklara oturduk, yan yana duruyorduk.Denizin o loş ışıkta parlayan dalgaları, tuz kokusu ve o muazzam sesini duymayı özlemiştim.Mehri bir elini omzuma attı.Ben ise ayaklarımı uzatiyordum."Aklıma geldi," .... "Senle tanıştığımız barda böyle bir deniz vardı." dedim sorarcasına"Evet." dedi o da benim gibi hatırlatmıştı.Birden arkamızda bir gürültü koptu, Mehri ile arkanızı döndüğümüzde,BABAM!Onu çok ozlesemde koşmadim.Birden Mehriyi hedef alınca ani bir hareketle önüne geçtim."Zei! çekil ordan!" sesini duymazdan, görüntüsünü görmezden geldim"Hayır baba, yapma..." dedim yalvarır bir sesle.Babam ve arkasındaki korumaları bize doğru bakıyordu,Bir anda arka tarafında bir el hissettim.Mehri?Elini kalçama koymuş yanımda öylece dikiliyor, beni savunurcasina bakıyordu."Çek şunu, Ahri." dedi kafasını yavaşća eğdi, gözleri hala onu izliyordu."Kızımı kandırdın, sonra kendine aşık ettin!" diye kükredi,kollarım yavaşça inerken Mehri bana baktı, gözleri parlıyor ve kisikti göz kapakları."Kızım, bunlar yalan, sahte!" ..... "Seni kullanıp atacak, sonra tek başına yaşamak zorunda kalacaksın, bu işler böyle." dedi soğuk bir sesle"Baba, biz birbirimizi seviyoruz." dedim "Sen sadece yanlış biliyorsun." "Bana nasıl karşı gelirsin!" tekrar kukreyince bu sefer karşı çıktım."Baba!" sesim titriyordu "Lütfen, yapma!"Mehri silahını aniden çıkardı ve babamın bacağına aniden işaret ederek vurdu!"BABA!" derken gitmek istedim, ama kolumu sıkıca tuttu.Yere düşen babam yerde kıvranıyordu, acı çekiyordu. Ama ona yardım edemiyordum!Gözlerim sulanmaya ve yüzüm acı içinde kızarmaya başladı.Mehri beni kaldırıp sırtina atti.Bunu nasıl yapabilirdi! O benim babamdı!Sırtını yumruklarken o ise korumalara ateş etmeye ve tek tek hepsini indirmeye başladı."Dur Mehri!" diye haykırdım, ama boşuna, ağlamalarım bağrımalarim ve sayıklamalarım.Boşuna....Mehri hızla yürümeye başladı, beni yine oraya hapis edecekti.Sırtını sıkıca kavramışçen çağresizce bağırdım...."Babaa!" Korumaların cansız bedenleri yerde yatarken biz yavaşca uzaklaşıyorduk, babam orada yatarken bilinci kapalıydi, ve kimse ona yardım edemezdi.Belki biri çıkardı ama onun iyi olup olmayacağını bile bilmiyordum....