Bölüm 36

Giyinirken ona bakmaya cesaret edemedim.Ama hastane odasında olanlar... Neyse bundan bile bahsetmek istemiyordum.Üzerini giyinmiş at kuyruğunu sallayarak gelirken yürüme sesinden onu fark ettim."Zei?" dedim ona doğru bakarken "Efendim?" dedi ilk defa bana tıslamıyordu.Askılı tişörtünden gögusunun çatalı görünüyordu.Gelip yanıma oturdu.Kolumu onun omzuna attım, ardindan ona doğru kafamı çevirdim."Ne yapmak istersin?" "Bilmem?" sözcükler ağzından dökülürken dudaklarına doğru bakıyordum.Benim onu sanki beni sevmesi için zorluyormusum gibi düşünmesi ne kadar hoşuma gitmesede, sonuçta bu onun düşünceleriydi. Ama artık böyle şeyler söylemiyordu.Ayağa kalktığımda, bana doğru bakıyordu."Nereye?" "Mutfağa gideceğim, güzel bir yemek yemek, iyi gelir," yüzüme alaycı bir ifade taktım"Sonuçta evliyiz." dediğimde yanakları kızardı."Tamam," dedikten sonra oda kalktı"Yardım edeceğim."İkimizde mutfağa yavaş adımlarla gittik.Yemek yapmak için doğrama tahtasını çıkardım, o sırada Zei buyulenmisti, onun hayalindeki mutfak idi."Çok güzel." dedi nihayet "Sen dometesleri doğra."Onayladiktan sonra kesmeye başladı, ben ise tek elim ile birşeyler yapmaya çalışıyordum.Zei benim karımdi ve artık onu tutup tutmama konusunda emin değildim. Sonuçta benle evliydi ve özgür bir kadın olması gerekti.Bir süre sonra burnuma nefis bir demir kokusu gelmeye başladı...Zei ye doğru baktığımda....Kan kokusu içimi sarmaya başladı.Kendime direnmeliydim, o benim karımdi, kimsenin canını yakmak istemiyordum.Ama kendime engel olamıyordum...Zei parmağına baktıktan sonra gözlerini bana dikti. Tepkimi merak ediyordu.Birden havadaki parmağını alıp......-------0-----Zei sofrada otururken yemeğini yavaşça yiyordu, bir yandanda yanıma oturmuş bana yedirmeye çalışıyordu."Hadi ye." derken bile alayla gozlerimi kismis ona bakıyordum.Ağzımı açtığımda narin elleri ile beni yedirmeye çalışıyordu, içi dolu kaşığı ağzıma götürdü ve içindeki yemeği ağzınla alıp çiğnemeye başladım.Aslında biz vampirler tek ihtiyacımiz olan şey kan idi ama... Zeinin ellerinden olan yemekleri yerdim.Kaşığı yavaşça ağzımdan cektiginde çorbaya tekrar bandirdiBu sefer doymuştum.Sağlam elim ile bileğini tuttum."Sorun nedir?" dediğinde ona doğru kaşlarımı kaldırdım."Doydum ben, yavrum." bana doğru tebessüm etti "Ellerine sağlık."elindeki kaşığı çorbaya bıraktı ve bana bir öpücük kondurdu."Beğendigine sevindim." dediElimi dizimde oturan beline doladım.Ve kendime doğru çektim.Bugün onun bir sonuydu, başlangıcı değil, ama bunun olmasını herşeyden çok isteyen bendim. Uzgun ve masum bakışları herşeyi anlatıyordu. Benimle zorla evlenip seçim yapmaya zorladığımıda. Boğazı düğümlendi sanki konuşmadi, ama ben onu anladım.İçinde yanan kırgın, ateşte eriyen cam gibi kalbini biliyordum.Bir insan, bir vampire aşık olabilirmiydiki?Bu bir saçmalıktı, ne kadar onunla evli olsam bile bu birşeyi değiştirmezdi.O beni sevmiyordu ama ben onu sevmek için dağları deviren, gücünden vazgeçen bir yaratilistan başka birşey değildim.Olmayacaktımda.